بوستان حجاب

در آسمان ها شور و شوقِ دیگری بر پا بود.

حریری از نور، روی دستِ ملائک می آمد و زمین از شادی در پوستِ خود نمی گنجید.

علی علیه السلام ، با زمزمه قرآن در انتظار بود که ناگاه، نوزادِ فاطمه علیهاالسلام ، چشم بر چهره خاکیِ دنیا گشود و خانه کوچک و با صفای علی علیه السلام و فاطمه علیهاالسلام ، غرق در شادمانی شد.

ندا آمدکه زینبش بنامید.

براستی که زینت جانِ پدر شد و چشم و چراغ بنی هاشم.

آمد تا خطبه های کوبنده و گیرایش، پاسدار آرمان و خونِ شهدای کربلا شود.

شب های مدینه سرشار از عطرِ مناجات و تلاوت قرآنش بود.

نیمه های شب، وقتی به نماز می ایستاد، سقفِ آسمان کوتاه می شد و ستاره ها پا به سجاده اش می گذاشتند؛ گویی فاطمه است که بر سرِ سجاده ایستاده است!

آمد تا مونسِ غربتِ حسن علیه السلام و همدم غصه های حسین علیه السلام باشد.

آمد تا پشت و پناهِ بنی هاشم باشد؛ در روزهای سخت اسارت اهل بیت خورشید.