-
یکشنبه ۳۱ مرداد ۱۳۹۵
-
زبان، نماینده فرهنگ و اخلاق هر شخص به حساب می آید؛ چرا که ابزار زبان می تواند آنچه در ضمیر و نهان انسان نهفته است را برملا سازد. زبان می تواند همانند ابزاری کارآمد و ارزشمند عمل نماید به طوری که موجب کمال و قرب انسان به خدای متعال شود، و یا اینکه انسان را از عالی ترین مراتب انسانیت به پست ترین مراتب حیوانیت تنزل بخشد، و این امر بسته به نوع استفاده صحیح از این ابزار کار آمد است، که می تواند بار غنا و ارزش افراد را فزونی بخشد.

استفاده نا صحیح از نعمت زبان
جای بسی تأسف است که غالباً این نعمت عظما به نقمتی شوم مبدل می گردد، و از مسیر حق منحرف و به جای بهره گیری صحیح از آن در جهت هدایت و ارشاد و بیان حق و پند و اندرز و ذکر خدا و یاری مظلوم و سخنان مفید و حکمت آمیز به ابزاری شکنجه گر و لطمه زننده به دیگران مبدل می شود. [1] در روایتی از کتاب کافی از امام صادق (علیه السّلام) روایت شده كه فرمود: «إِنَّ أَبْغَضَ خَلْقِ اللَّهِ عَبْدٌ اتَّقَى النَّاسُ لِسَانَهُ؛[2] و از حضرت صادق (علیه السّلام) روایت شده كه فرمود: بدرستى كه مبغوض ترین خلق خدا آن بنده ای است كه مردم از زبانش پرهیز كنند.»















