بوستان حجاب

قرار است یک ماه مهمان باشیم مهمان میزبانی کریم، این مهمانی تشریفات خاصی نمی خواهد لازم نیست به دنبال لباس آنچنانی یا تجملات باشیم  پوشیدن لباس ورع و تقوا کافی است

ماه رمضان خصوصیات بسیاری دارد ماه عبادت و صیانت و روزه است بدین جهت بهترین زمان برای خودسازی و تکامل نفس می باشد، چون بسیاری از بزرگان روزه را راهی در جهت کنترل تمایلات نفسانی دانسته اند. چنانچه در برخی روایات نیز روزه تنها خودداری از خوردن و آشامیدن نیست بلکه در ماه رمضان تمام اعضا و جوارح باید روزه باشند خاصه چشم انسان چون چشم آنچه را که می بیند سالیان سال در ذهن و دل نگه می دارد؛ چنانچه امیرمومنان علی(علیه السلام) می فرمایند: «القلب مصحف البصر»؛ (1) قلب بایگانی چشم است؛ یعنی هر چیزی را که چشم انسان نظاره کند، در قلب و روان او جای گرفته، فکر و ذهن را مشغول می سازد.

و سرانجام نگاه و قلب آلوده تباهی و گناه شهوت و خود ارضایی است. پس این مهمانی و این ماه بهترین فرصت برای تمرین و کنترل چشم است.

روز گرمی بود، زن جوانی كه لباس كافی نپوشیده بود در حال عبور از خیابان بود، در همان حال مردی از مسلمانان چشمش به او افتاد، با دیدن زن تحریک شد و به دنبالش به راه افتاد، اندام آن زن و برجستگی‌های بدنش تمام فكر مرد را مشغول كرده بود، در همین حین بود كه پیشانی‌اش با استخوانی كه از دیواری بیرون آمده بود برخورد كرد، خون، تمام صورتش را سرخ كرد....

خداوند مهربان و حكیم در این آیه شریفه به مومنان دستور داده است كه نگاه خود را مدیریت كنند و هنگامی كه نامحرمی را می بینند وسعت نگاهشان را از روی او بردارند، و این دستور خداوند قطعا به خاطر این است كه یكی از عواملِ تحریك شهوت و انحراف، نگاه است.

«غیرت» صفتی است که در انسان موجب برانگیخته شدن فرد برای حفظ و حراست نسبت به چیزی می‌شود که آن فرد اهانت و بی‌حرمتی دیگران به آن ‌را قبیح و ناشایست می‌داند؛ مانند غیرت دینی، غیرت ناموسی، غیرت وطن دوستی و...

به عبارت دیگر، غیرت حالت عاطفی‌ای است که هنگام درک لزوم پاسداری و دفاع از کسی یا چیزی که موجب دلبستگی است، برانگیخته می‌شود.[1] آنچه که در این‌جا مورد بحث قرار خواهد گرفت غیرت ناموس و خانواده است. و آن به معنای این است که انسان از اهل خود غافل نشود و اهمال در امری که عاقبت آن به فساد منجر می‌شود نکند و زنان خود را از دیدن مردان نامحرم حفظ کند.[2] حس غیرت مانند یک نگهبان از ارتباط و اختلاط با نامحرم جلوگیری کرده و از طهارت و پاکی نوامیس مراقبت می‌کند و نمی‌گذارد نسل‌ها با یکدیگر درهم شده و نظام خانواده تهدید گردد. اگر نظام خانواده در یک جامعه از بین برود هرج و مرج ایجاد شده و تمام فضایل جامعه، از جمله هویت مشخص هر فرد، از بین می‌رفت.

هر پديده اي كه در يك اجتماع روي مي دهد، آثار گوناگوني را بر جاي مي گذارد. آثاري كه گاه مخرّب و گاه مفيد هستند. هنگامي كه يك پديده اتفاق مي افتد، در يك فرآيند، تمامي افراد جامعه و نهادهاي اجتماعي، از پي آمدهاي گوناگون آن پديده بي نصيب نمي مانند و علاوه بر تأثير از اين پديده، بازخوردهايي را نيز ارايه مي دهند. بنابراين، هر پديده به صورت تعامل دو سويه، هم در تغيير و تحولات اجتماع نقش دارد و هم خود از اجتماع اثر مي پذيرد. پديده فرار نيز از اين قاعده مستثنا نيست. با اين تفاوت كه به علّت دامنه گسترده اش از عوامل بسياري اثر مي پذيرد. بي شك، اثرگذاري پديده فرار هم با ديگر پديده ها متفاوت خواهد بود.
آثار و پي آمدهاي فرار را مي توان به آثار و آسيب خانه گريزي بر فرد، آثار و آسيب خانه گريزي بر خانواده، آثار و آسيب هاي خانه گريزي بر جامعه، تقسيم كرده.
آثار و آسيب هاي خانه گريزي بر فرد فراري

فرد پس از فرار، با حادثه هاي گوناگون و تجربه هاي ناگواري روبه رو مي شود كه بر شخصيت او اثرگذار است. بيش تر اين تجربه ها بسيار تلخ و ناگوار هستند. اين آسيب ها را مي توان در قالب چند طبقه ارايه داد: اختلال هاي رواني، اختلال هاي شخصيتي، اختلال هاي شناختي و اختلال هاي رفتاري.
پيش از بررسي اين موارد، بايد يادآور شويم كه هرچند هر يك از اين اختلال ها با اختلال هاي ديگر ارتباط دارند، ولي براي ارايه نظام مند و دسته بندي شده اطلاعات ناگزيريم اختلال هاي ياد شده را به صورت جداگانه و طبقه بندي شده بررسي كنيم.

همه افراد و به خصوص دخترها نسبت به این مسئله که چهره و اندام و ظاهری دوست داشتنی داشته باشند حساس هستند. البته این حساسیت زیاد هم بی مورد نیست زیرا اطرافیان ما به طور ناخودآگاه به این ویژگی ها اهمیت می دهند و این امر بر مسائل بسیاری در زندگی ما تاثیر می گذارد. برای مثال، پژوهش ها نشان داده است که کودکان زیبا کمتر از کودکان زشت تنبیه می شوند و افراد زیبا نسبت به همتایان خود مشاغل بهتر و درآمد بیشتری دارند.

شايد به گمان برخي، چون شعله هاي اين آتش از درون مرد شعله ور مي شود، اگر قرار باشد چيزي مهار و كنترل گردد، غريزه سركش مرد است. ازاين رو، بايد در صدد سركوب اين ميل سركش دروني بر آمد.
اين عقيده تا آنجا پيش رفته كه حتّي بعضي مكتب ها و آيين ها، علاقه جنسي را امري ذاتاً پست و پليد مي دانند و برخي، توجّه به اين ميل را حتّي اگر به صورت ازدواج مشروع و قانوني باشد، موجب تباهي و سقوط به شمار مي آورند.1
اين گروه از چند نكته غفلت ورزيده اند:
1. اين ميل و كشش در وجود مرد، وديعه اي الهي و سرمايه اي براي بقاي نسل بشر و از لوازم حيات بشري است و قلع و قمع كردن آن، با انقراض نسل انسان ها مساوي بوده و با حكمت الهي و هدف آفرينش سازگار نيست.