حجاب در اسلام براي حفظ حيثيت و شخصيت زن و پيشرفت جامعه و نيز دوري از ابتذال و انحطاط فرد و جامعه بايد رعايت شود.
امروزه در همدوشي زنان با مردان در محيط هاي مختلف و در عرصه هاي اجتماعي، حجاب علاوه بر اين كه عنصر اساسي در كسب و حفظ هويت ديني محسوب مي شود به زن آزادي مي بخشد.
در همين راستا حضرت امام خميني(ره) كه با ورود زنان به جامعه و دخالت در امور اجتماعي و نيز شركت در انتخابات و انجام مشاغل اداري نظري مثبت داشتند حتي قشر زنان را تشويق مي كردند كه به مسائل سياسي و اجتماعي زمان خود ورود پيدا كنند.
از منظر امام راحل(ره) زن داراي مقام كرامت و مقام معنوي است و الگوي نمونه زنان يعني حضرت زهرا(س) تحقق ارزش هاي والاي خليفه اللهي در جهان است. در زمينه نقش موثر زنان در عرصه هاي سياسي و اجتماعي عصر حاضر و انقلاب اسلامي به نقش الگويي زنان نمونه اسلام كه در رأس آنها حضرت زهرا(س) و زينب كبري(س) قرار دارند، استناد مي شود. پيامبر اكرم(ص) مي فرمايند: اثر بد يك زن فاسد برابر با اثر بد هزار مرد فاسد است و اثر خوب يك زن صالح برابر با اثر هفتاد صديق است.
حجاب به معناي پوشش اسلامي بانوان، داراي دو بعد ايجابي و سلبي است.
بعد ايجابي آن، وجوب پوشش بدن و بعد سلبي آن، حرام بودن خودنمايي به نامحرم است و اين دو بعد بايد در كنار يكديگر باشد تا حجاب اسلامي محقق شود؛ گاهي ممكن است بعد اول باشد، ولي بعد دوم نباشد، در اين صورت نمي توان گفت كه حجاب اسلامي محقق شده است.
اگر به معناي عام، هر نوع پوشش و مانع از وصول به گناه را حجاب بناميم، حجاب مي تواند اقسام و انواع متفاوتي داشته باشد. يك نوع آن حجاب ذهني، فكري و روحي است؛ مثلا اعتقاد به معارف اسلامي مانند توحيد و نبوت از مصاديق حجاب ذهني، فكري و روحي صحيح است كه مي تواند از لغزش ها و گناه هاي روحي و فكري، مثل كفر و شرك جلوگيري كند.