زنان در صدر اسلام، در فعاليت هاي اجتماعي حضوري فعال داشتند و در مكتب اسلام از زناني به نيكي ياد مي شود كه اجتماعي هستند و در صحنه هاي سياست و اجتماع حضوري فعال دارند. دين اسلام با معرفي الگويي چون فاطمه(س) به همگان آموخت كه زن بايد در جامعه مشاركت فعال و همه جانبه داشته باشد و در تربيت اجتماع و سوق دادن به فضيلت هاي اخلاقي و انساني بكوشد.
آنچه در زندگي حضرت زهرا فاطمه(س) به عنوان يكي از ملاك هاي حضور اجتماعي زن اهميت دارد، حفظ عفاف، حجاب و متانت است كه حافظ كرامت و جايگاه حقيقي و والاي زن است. بنابراين، از جلوه هاي درخشان زندگي حضرت كه براي الگو قرار دادن، التزام به عفاف است. عفاف و حجاب فرماني الهي است و برخلاف تصور برخي، عامل مصونيت اجتماعي و پيشگيري از تخريب شخصيت زن است.
حضرت فاطمه زهرا(س)، نمونه كامل زن مسلمان در تمام اوصاف و كمالات اسلامي به ويژه در حجاب و عفاف بود. تا ضرورتي نمي ديد از هم كلامي با مردان ـ آن هم با شرايطي ويژه ـ خودداري مي كرد و از اينكه پدر بزرگوارشان كارهاي داخل خانه را به او واگذار كرده و از فعاليت هاي امور بيروني معاف داشته، شادمان بود. هرچند حضرت زهرا(س) در مواقع لزوم به فعاليت هاي سياسي و اجتماعي نيز مي پرداخت، ولي هرگز از پرده حجاب كامل و عفاف لازم بيرون نرفت و حتي در ميدان مبارزه (در دفاع از ولايت اميرالمؤمنان علي(ع) و به يغما رفتن فدك) به حجاب كامل و حياي اجتماعي و اخلاقي بسيار مقيد بود.1
1. علي‌اکبر بابازاده، تحليل سيره فاطمه زهرا(س)، صص 153 و 154.