بوستان حجاب

حجاب و پوشش، مسئله اي است که در همه اديان و مذاهب داراي جايگاه خاص است و البته يکي از دلايل اصلي آن فطري و ذاتي بودن حجاب مي باشد. داستان آدم و حوا فطري بودن آن را اثبات مي کند. آنگاه که آدم و حوا از درخت ممنوعه چشيدند، پوشش خود را از دست دادند، عورتشان آشکار شد و آنها به سرعت با برگ درختان خود را پوشانيدند. اين مسئله يعني پوشانيدن پس از احساس برهنگي، خود بيانگر فطري بودن پوشش در انسان است و ثابت مي کند که لباس و پوشش به تدريج و بر اثر تمدن ها به وجود نيامده است بلکه انسان هاي نخستين يا به تعبير بهتر، نخستين انسان ها به طور فطري و ذاتي به پوشش گرايش داشته اند و بنابر گواهي تاريخ در اکثريت قريب به اتفاق ملت ها و آيين هاي جهان، حجاب در بين زنان و البته مردان معمول بوده است. به قول «جرجي زيدان» اگر مقصود از حجاب پوشانيدن تن و بدن است، اين وضع پيش از اسلام و حتي پيش از ظهور ديانت مسيح نيز معمول بوده و ديانت مسيح هم تغييري در آن نداده و تا اواخر قرون وسطي در اروپا معمول بوده و آثار آن هنوز در اروپا باقي است.
حجاب نيز مانند ساير آداب و رسوم در طول تاريخ فراز و نشيب هاي فراواني را به خود ديده و البته گاهي با اعمال سليقه از طرف حاکمان وقت تشديد يا تخفيف يافته ولي هيچ گاه به طور کامل از بين نرفته است. اين در صورتي است که اگر به لباس هاي ملي کشورهاي جهان بنگريم، به خوبي حجاب و پوشش را در آنها مشاهده مي کنيم. حجاب در بين بيشتر ملت ها معمول بوده و اختصاص به مذهب و ملت خاصي ندارد به طوري که تمام اديان الهي پوشش و حجاب را بر زن واجب دانسته اند اما اگر امروز نشاني از واجب بودن و رعايت حجاب را در بين پيروان آن اديان نمي بينيم، نشانه تحريف آنهاست.
در اديان زرتشت، يهود، مسيحيت و اسلام، حجاب زن امري واجب بوده و کتاب هاي مقدس مذهبي، دستورات و احکام ديني، آداب و مراسم و نيز سيره علمي پيروان اين اديان الهي بهترين شاهد و گواه اثبات اين مدعاست. به نقل از «ويل دورانت» مورخ مشهور در قرون وسطي يهوديان همچنان که زنان خود را با لباس هاي فاخر مي آراستند اما به آنها اجازه نمي دادند که با سر عريان به ميان مردم رفت و آمد کنند. به طوري که اگر زني به نقض قانون يهود مي پرداخت، مثلاً بدون اين که چيزي بر سر داشته باشد به ميان مردم مي رفت، يا آن قدر با صداي بلند حرف مي زد که همسايگان صداي او را مي شنيدند، در اين شرايط مردمي توانست بدون پرداخت مهريه زن را طلاق دهد! همچنين در دين يهود مردان نيز به رعايت حجاب دعوت شده اند. به گونه اي که مرد يهودي نبايد درحضور زني که موي سرش هويداست، دست دعا به درگاه خدا بردارد.
رعايت حجاب در دين مسيحيت و به خصوص کاتوليک ها نيز به چشم مي خورد چرا که تمام اديان الهي در اصول احکام باهم مشترک بودند. به عقيده «پولس» يکي از حواريون حضرت عيسي(عليه السلام): «نقاب شرف زن است، پس اگر گيسو فروگذارند، اين مايه بزرگواري است.»
اسلام که کامل ترين دين الهي است و در ادامه اديان الهي گذشته آمده است، به دليل عدم تحريف و تغيير در آن به صراحت به مسئله حجاب زنان و مردان اشاره کرده است. علاوه بر نص صريح قرآن روايت و احاديث معتبري دال بر حجاب از قول پيامبر اسلام(ص) و امامان(عليهم السلام) آمده به طوري که در اين مسئله حجت بر مسلمانان تمام شده است. اسلام در اين خصوص نه تنها به زنان بر لزوم داشتن و حفظ حجاب تاکيد کرده بلکه مردان را نيز مخاطب خود قرار داده است. امام صادق(عليه السلام) در اين مورد مي فرمايد: «چشم چراني تيري است مسموم از تيرهاي شيطان. چه بسا نگاهي که حسرت هاي طولاني در پي داشته باشد.»
حجاب که از ضروريات و اصول اساسي دين اسلام است. وجه مشترک تمامي فرق اسلامي نيز مي باشد. همچنين در آيات سي و يک و سي و دو سوره مبارکه نور به اين مسئله چنين اشاره کرده است.
«به مردان با ايمانت بگو ديدگان از نظر بازي فرو گذارند و عفت خود را حفظ کنند و اين کار براي پاک ماندن آنها بهتر است. به زنان نيز بگو ديدگانشان را فرو گذارند و عفت خود را حفظ کنند و زينت خود را آشکار نکنند مگر آنچه ظاهر است و روسري هاي خود را بر گريبان هايشان بيندازند.»
البته همانطور که درآيات قرآن نيز اشاره شد، حجاب به هيچ وجه سدي براي فعاليت اجتماعي زنان و يا پيشرفت علمي و يادگيري و آموختن دانش براي آنها نبوده است. به طوري که در نخستين دوران گسترش اسلام و زندگي پيامبر(صلي الله عليه واله) زنان با مردان در ميدان هاي جنگ دوشادوش شرکت داشتند و باهم به نمازهاي دسته جمعي و مسجد مي رفتند و در ميان آنها زنان شاعر، بازرگان و پزشک معروف بسيار ديده مي شود. اما پس از پيامبر(صلي الله عليه واله) خلفاي راشدين و به خصوص در زمان خلفاي بني اميه و بني عباس، زندگي اجتماعي و آزادي زنان به صورتي چشمگير بر پايه چند انگيزه رنگ ديگري به خود گرفت.
حجاب که براي حفظ احترام زن و سلامت نفس جامعه بشري و براي عزت و آبروي زن تدوين شده در ايران نيز به طور رسمي و قانوني رعايت مي شد تا اين که در زمان سلطنت رضاخان بر اثر مسافرت هاي او تاثيرپذيري از همتاي ترک خود «اتاتورک» و تبعيت از جوامع غربي تصميم به علني کردن بي حجابي گرفت. با فراهم کردن زمينه هاي کشف حجاب توسط حکومت پهلوي، رضاخان در خرداد سال هزار و سيصد و چهارده به طور رسمي از هيئت دولت خواست تا دستور تبديل کلاه شاپو به کلاه پهلوي و رفع حجاب زنان را صادر کند و پس از آن در هفدهم دي ماه همان سال به طور علني کشف حجاب را اعلام نمود و اين روز را روز آزادي زن ناميد! با صدور اين قانون و در پي آن مخالفت هايي از اهالي مردم و مراجع شهرهاي ايران و به خصوص يزد، مشهد و کرمانشاه دولت براي خنثي کردن اين مخالفت ها، تنبيهاتي را از جمله منتظر نمودن کارکنان دولت از خدمت به دليل عدم حضور همسرانشان در جشن ها و مجالس مختلف و نيز توقيف روزنامه هاي مخالف دست زد. از جمله گروهاي مخالف اين قانون هيئت جوانان پيرو قرآن و افرادي چون «سيد محمد کمره اي» بودند که خواستار ممانعت از تعرض مامورين شهرباني به حجاب زنان شدند و بر اهتمام بيشتر به احکام و قوانين اسلام و جلوگيري از اشاعه منکرات تاکيد داشتند. در پي اين اعتراضات سرانجام با سقوط رضاخان سختگيري در مورد حجاب کمتر شد ولي تبليغ به انحاء مختلف در ارزش گذاري بر بي حجابي ادامه يافت.
با وقوع انقلاب اسلامي دوباره حجاب بر طبق قانون دين اسلام به طور رسمي در برنامه دولت قرار گرفت. از آن جا که لباس، تابع عرف و سنت در جامعه است، جمهوري اسلامي تاکيدي بر پوشش چادر نداشته اما با توجه به اين که زناني ايراني حتي قبل از اسلام نيز از چادر براي پوشش استفاده مي کردند، کامل ترين حجاب معرفي شد.
بي گمان ريشه بسياري از انحرافات ديني و اخلاقي نسل جوان امروز را بايد در لابه لاي افکار و عقايد آنها جستجو کرد. چرا که آنها از نظر مذهبي آن گونه که بايد هدايت نشده اند. اما علاج کار بسيار ساده است. مي توان با کمي از خودگذشتگي و پايبندي بيشتر به حجاب به سادگي از به وجود آمدن مشکلات آينده پيشگيري کرد. بياييد مسئوليت قبول کنيم و با مسئوليت پذيري خود اين انتخاب تاريخي را تداوم بخشيم.