«معصومیت مسلمانان» با حمایت قبطیان مصری و جمعی از صهیونیست ها که بودجه ۵ میلیون دلاری این را فیلم تامین کرده اند ساخته شده است و در توزیع آن نیز تری جون ، کشیش افراطی و هتاک به قرآن نیز نقش داشته است.
در این فیلم تعدادی از مسلمانان (صاحب چهره هایی کریه و وحشت ناک) با چوب و چماغ به داروخانه پزشکی قبطی در مصر حمله ور شده و داروخانه وی را ویران می کنند سپس فیلم به حیات پیامبر اسلام (ص) در صدر اسلام انتقال می یابد. در این نمایش مسلمانان قاتل های بی رحم و خشن نشان داده شده و صفت هایی بسیار زشت و زننده را که از بیان آن شرم داریم به پیامبر مهربانی( رحمت للعالمین )نسبت داده می شود. این فیلم از لحاظ سینمایی ارزش چندانی نداشته و تنها با اهداف سیاسی و اسلام ستیزانه ساخته شده است.
در بخشی از این فیلم به زندگی زناشویی پیامبر اسلام و زنان ایشان، صفت های بسیار زشت و زننده ای نسبت داده می شود.
اما تحلیل این فیلم و توهین بی شرمانه کارگردان آن به زنان حضرت محمد(ص) زمانی تاسف بارتر می شود که قرابت آن با یک تئاتر ایرانی بررسی شود؛ تئاتری با عنوان "عشقه" که سال ۸۶ در تهران ساخته می شود و در آن ماجرای ازدواج حضرت خدیجه(س) و حضرت محمد(ص) به شوخی گرفته می شود.
داستان این نمایش به زندگی حضرت خدیجه با بازی ستاره اسکندری و خواستگاری سران عرب از وی می پردازد که در آن صحنه هایی مشمئز کننده ای از زندگی حضرت خدیجه به نمایش در می آید و ساحت مقدس همسر پیغمبر اسلام مورد تمسخر و استهزا قرار می گیرد .
علی عمرانی، مهتاب نصیرپور، ستاره اسکندری، بهناز جعفری، آشا محرابی، سیماتیرانداز، مریم شیرافکن، هنگامه صالحی و ملکیا اسلافی از جمله بازیگران اصلی این تئاتر هستند.
متاسفانه تعدادی از رسانه های مطبوعاتی کشور آن زمان در نقد های خود به تمجید از این تئاتر می پردازند و دیگر رسانه های ارزشی نیز خاموش می مانند!
به گزارش آی پرس، اینکه در مقابل فیلم یک صهیونیست، جهان اسلام به خروش آید به تناسب ابعاد ماجرا برمی گردد اما چرایی اینکه سینمای ایران روزی با سکوت معنا دار خود از حرکت زننده گلشیفته فراهانی دفاع می کند و روزی تئاتر هداگابلر در پایتخت اجرا می شود، ریشه در تار و پود فرهنگ تصویری بازیگران ما دارد.
ایران خاطرات تلخی را از اهانت به معصومین علیه اسلام در خاطره تاریخی خود دارد، روزی ۱۸ تیر ۱۳۸۷ کارناوال اهانت به امام زمان (عج) را به راه می اندازند و روز دیگر در تریبون مجلس، معصومیت ائمه را زیر سوال می برند و حالا نباید انتظار داشت از فرهنگی که بر بالین عطاء الله مهاجرانی رشد کرده است بیاید در مدح پیغمبر اکرم برنامه بسازد بلکه انتظار همین بود که در سال ۸۶ اتفاق افتاد.
بی کفایتی و بی تفاوتی مسئولین دولت اصولگرای احمدی نژاد در زمینه فرهنگی راه گشوده شده دولت های قبل بر روی توهین به مقدسات را بازگذاشت و بازهم نباید انتظار داشت از دولتی که حلقه های درجه ی اول آن به دیدن نمایشگاه عکس خانوم بازیگری می روند و بعدها به جرم در آغوش گرفتن فلانی مورد انتقاد شدید قرار می گیرد.
اکنون ماهایا پتروسین و پرستو صالحی قطعا دریافته اند که بلای نازل شده بر سینمای ایران حاصل همین بی تفاوتی قشر هنری کشور به این جمله مسائلی بود که امروز گریبانگیر همین افراد شده است.
و مگر می شود از کارگردان و بازیگری که روزی سکس، خشونت و شرابرا کمبود سینمای ایران می داند و روز دیگر حرکت زننده گلشیفته را در جلساتی آموزشی خود تکریم می کند و روز دیگر اهانت به مقدسات را در دستور کار قرار می دهد بیش از این امیدوار بود؟