كسي كه «خط قرمز»هاي نگاه را نشناسد. به منطقه‌ي «ورود ممنوع» وارد مي‌شود و گرفتار مي‌گردد.
مگر به هر چه «ديدني» است، بايد نگريست؟
چشمي كه حريم زندگي شخصي ديگران را مراعات نكند و «هرزه‌بين» شود، از قيمت مي‌افتد.
نگاه، گاهي تير مسموم شيطان است و ميان نگاه و گناه، گاهي فاصله‌ي اندكي است.
كسي كه حريف چشم خود نيست و نگاهش را نمي‌تواند كنترل كند، چه ادعايي دارد؟!
موضوع:
قطعات ادبی