بوستان حجاب

بدون شک زینب کبری(س) یکی از زنانی است که به عنوان الگو و اسوه برای همه زنان و مردان آزاده، آزادی خواه

و ظلم ستیز در همه زمان ‏ها مطرح است که می توان با بررسی ابعاد وجودی آن حضرت الگوی مناسبی را برای زن مسلمان امروز ترسیم کرد. زینب کبری(س) تحت تربیت پدر و مادری هم چون حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و با شایستگی و استعداد ذاتی که از آن بهره‏مند بود به مراتب عالی از فضائل و کمالات انسانی دست یافت. او همانند پدر و مادرش جامع همه کمالات و صفات پسندیده بود.

سخنرانی‏ های او در کوفه و شام خاطره خطبه‏ های پدرش امیرمؤمنان(ع) را در یادها زنده کرد.
زینب کبری(س) یکی از محدثان و راویان حدیث به شمار می ‏آید و درسنین‏ کودکی، در حالی که بیش از ۵ یا ۶ سال از عمرش نمی‏گذشت، خطبه مادرش حضرت زهرا(س) را با آن مضامین بسیار بلند و عالی می شنید و پس از آن برای دیگران نقل می‏کند.

عبدالله ‏بن‏ عباس، شاگرد برجسته حضرت علی(ع) و مفسر قرآن کریم، خطبه فدک حضرت زهرا(س) را از زینب نقل می‏کند و از آن بانوی بزرگ با عنوان«عقیلتنا؛ عاقل و دانای ما» یاد می‏کند.حضرت زینب(س) از جنبه عبادت در حدی بود که در دوران اسارت و سخت‏ ترین شرایط جسمی و روحی که ممکن است برای یک انسان پیش آید، شب زنده‏داری و نماز شبش‏ترک نشد.

بر اثر عبادت و اطاعت خدا به مقامی رسیده بود که از ولایت تکوینی برخوردار بود. روایت شده که آن حضرت پیش از سخنرانی خود در کوفه به مردم اشاره کرد، با آن اشاره نفس‏ ها در سینه ‏ها حبس شد و زنگ‏ ها از صدا باز ایستاد.

حضرت زینب(س) از نظر روحی و قدرت تحمل در حدّ عالی و درجات بالا قرارداشت ولی این مسئولیت پیام ‏رسانی عاشورا به قدری خطیر و بزرگ بود که حتی شخصیتی بسان حضرت زینب نیز برای انجام آن نیازمند آمادگی قبلی بود. بر همین اساس به نظر می‏رسد، زینب(س) از همان دوران کودکی تحت تربیت پیشوایان معصوم(ع) به تدریج برای انجام چنین وظیفه خطیری آماده می‏شد.

حضرت زینب(س) از همان کودکی می ‏آموخت که چگونه با سختی ‏ها و دشواری ‏ها مقابله کند و در برابر جباران و ستمگران سر فرود نیاورد. بیش از ۶ سال از عمر حضرت زینب نمی ‏گذشت که با فاجعه بزرگ رحلت پیامبر بزرگوار اسلام(ص) روبه‏رو شد. پس از مدت کوتاهی اندوه از دست دادن مادر بر قلب به ظاهر کوچک او وارد شد.

از آن پس با همان سن کم، بسان مادرش، در کنار پدر قرار گرفت و شریک غم و اندوه مظلوم‏ترین انسان جهان و مونس تنهایی ‏اش شد. پس از شهادت پدر در همه صحنه ‏های سخت و دشوار همراه و همگام و یاور دو برادرش، امام حسن و امام حسین(ع) بود. هنگامی که برنامه مسافرت امام حسین(ع) از مدینه به مکه و از مکه به عراق مطرح شد، بدون هیچ گونه چون و چرا و حتی بدون این که با ارائه پیشنهاد و نظر بخواهد آن حضرت را منصرف کند، همراه برادر راهی سفر شد. گویا همراهی و همگامی حضرت زینب با امام حسین(ع) و حضور او در نهضت امام(ع) از سال ‏ها قبل پیش بینی شده بود. به همین مناسبت شرط همراهی با برادر در قرارداد ازدواج حضرت زینب(س) قید شده بود.

امام حسین(ع) در گفتگویی به خواهرش توصیه می‏کند، که پس از شهادت او مبادا احساساتش نیروی تفکر و اندیشه او را تحت الشعاع قرار دهد و حرکتی بر خلاف وظیفه و رسالت بزرگ تاریخی‏ اش انجام دهد. و چه زیبا عقیله بنی هاشم به توصیه ‏های برادر عمل کرد.

او در تمام مراحل اسارت و پیام‏ رسانی کم ترین و کوچک ترین عملی بر خلاف جهت پیشبرد نهضت و قیام برادر، انجام نداد. اگر زینب(س) بر بالین بدن برادر گریه و زاری کرد، اگر در کوفه و شام سخنرانی کرد، اگر برای برادر نوحه ‏سرایی و مرثیه‏ سرایی کرد و... همه و همه حساب شده و برای انجام رسالت و رساندن پیام نهضت عاشورا بود، نه فقط به دلیل غلبه احساسات. زینب کبری(س) در موقع مناسب احساسات خویش را کنترل می‏کرد و در شرایط مناسب ابراز احساسات می‏کرد.

به این ترتیب می بینیم که حضرت زینب(س) یک الگوی ایده  آل برای هر مرد و  زن مسلمان است.

منبع:خیمه