-
یکشنبه ۱ اسفند ۱۳۸۹
-
شب موعود فرا رسيده بود، سالها بود که مردم يکتاپرست که البته عدهشان اندک بود انتظارش را مي
کشيدند، آسمان و زمين براي چنين لحظه اي بيقراري مي کردند، چه روزهايي که خورشيد به اميد ديدن خورشيد روي او از پس کوهها سرک مي کشيد؛ اما سرانجام انتظار به سر رسيده بود، ستاره ها جشن گرفته بودند و آن شب درخشش ديگري داشتند و در مقابل عظمت او سر به سجده گذاشته بودند، آب در دهان درياچه ساوه خشکيده بود و تن طاق کسري به خود لرزيده و ترک برداشته بود و آخرين پيام آور صلح و دوستي به دنيا آمد، حال از اين به بعد اين انسانها بودند که بايد قدر اين نعمت را مي دانستند و به سوي او شتاب مي کردند.سالها گذشت تا اين اسوه اخلاق که مأموريتش براي تکميل آن بود به مدينه وارد شد و اولين حکومت ديني را بنيان گذاشت، حکومتي که اخلاق مشخصه بارز آن بود حکومتي که بنا داشت مهرورزي را از شعار به عمل تبديل کند و چند مشخصه اصلي در رفتار پيامبر براي اجرايي شدن اين برنامه ديده مي شود.در اين ميان نظارت دقيق بر عملکرد عمال حکومتي نيز از ويژگيهاي آن حکومت ديني اخلاقي بود چه بر اصحاب و چه بر بازار، که البته به خاطر کوچکي حجم حکومت به ديگر موارد نياز نبود. اين حکومت هيچ گاه بر سر اصول سازش نکرد و از اجراي حدود الهي قدمي پا پس نکشيد و نسبت به بيت المال بسيار دقيق بود و هيچ عهد و پيماني متزلزل نگرديد، راز مردم را فاش نکرد و به مشورت با ديگران اعتقاد راسخ داشت.
برخورد حکومت با قشر جوان هم قابل توجه است، اولين نماينده اسلام جواني کم سن و سال بود که براي تبليغ به مدينه رفت،( آن زمان که پيامبر در مکه بودند) وي مصعب بن عمير بود و اولين فرماندار اسلام هم پس از فتح مکه جواني بيست ويک ساله به نام عتاب بن اسيد بود که به فرمانداري مکه گماشته شد. اخلاق و اعتماد به مردم دو سرمايه براي هر حکومتي است که برپايه دين مداري بنا مي شود و بهترين نمونه عملي براي شاءن حکومت هرچند به ظاهر کوچک پيامبر(ص) در مدينه است که کار بزرگي را در طول تاريخ به انجام رسانيد.






