بوستان حجاب

شايد بزرگترين ويژگي مادر، غمگساري اش باشد. هيچ کس در خانواده نمي تواند مثل مادر به درد دل ديگران گوش کند و به طريقي، بر زخم هاي درون آنها مرهم بگذارد.
ولادت مادرترينِ همه مادران عالم را به درستي «روز مادر» ناميده اند. بانويمان فاطمه زهرا- سلام ا... عليها- را از آن رو «مادرترين» مي گويم که مادري را از همان کودکي آغاز کرده و آن را به کمال رسانده است، تا آن جا که از سوي رسول اعظم- صلي ا... عليه و آله- نشان «ام ابيها» دريافت مي کند.
مادري پيامبر(ص) کار کوچکي نيست. مادر مي تواند غمگسار باشد چون پيش از همه، غم را از چهره و چشمان اطرافيان تشخيص مي دهد. پس از آن، پاي درد دل غم زده مي نشيند و آرام و با دقت گوش مي سپارد. غمگساري مادر از همين جا آغاز شده است که دردهاي عزيزش را ذره ذره به جان مي خرد و به يک باره- و دست کم در پيش چشمان او- نمي شکند. شکستن مادر، لحظه به لحظه است و از همين رو، تقريباً هيچ کس متوجه آن نمي شود. دست آخر هم مادر براي غمگساري، تدبيري به کار مي برد که فقط از دست خود او ساخته است.
اين جاست که مي گويم مادري پيامبر(ص) کار کوچکي نيست. اول آن که بايد خيلي مادر بود تا غم را از چهره «رحمة للعالمين» و داراي «خُلق عظيم» تشخيص داد، پيامبر مهربان که به اين سادگي ها لب به شکايت باز نمي کند. از اين گذشته، عظمت درد هر انساني متناسب با عظمت خود اوست و اگر کسي بخواهد درد پيامبري را درک کند، بايد ابتدا عظمت او را در وجود خود هضم کند. فهميدن غم پيامبر خاتم(ص) دلي به وسعت دريا مي خواهد و فاطمه(س)- کوثر پيامبر(ص)- با همين دل دريايي غم پيامبري را درک مي کند که به گفته خودش، بيش از همه پيامبران ديگر آزار ديده است. غمگسار رسول اسلام، به گردن همه مسلمانان حق حيات دارد.
فاطمه- سلام ا... عليها- در خانه اميرالمؤمنين(ع) هم علاوه بر مادري دو امام معصوم به عظمت حسنين(ع) و دختراني به بزرگي زينبين(ع) غمگسار دردهاي پنهان علي(ع) نيز هست. در زمانه اي که بي معرفتي به امام زمان(عج)، همه را- جز چند تن- به مرگ جاهليت مي ميراند، همراهي فاطمه(س) حيات را به روح خسته و رنجور علي(ع) باز مي گرداند و باز هم تاريخ را وامدار غمگساري اش از وجود ولايت مي کند.
وقتي فاطمه(س) مي تواند با نگاهي همه دردهاي علي(ع) را تسکين دهد، يک نگاهش درد همه عالم را دوا خواهد کرد:
گر نگاهي به ما کند زهرا
دردها را دوا کند زهرا
کم مخواه از عطاي بسيارش
هر چه خواهي عطا کند زهرا
روز محشر که از شفاعت خويش
حشر ديگر به پا کند زهرا
همچو مرغي که دانه برچيند
دوستان را جدا کند زهرا