-
سه شنبه ۲۶ آذر ۱۳۹۲
-
زن موجودي ظريف و يكي از مظاهر جمال آفرينش است. اين زيبايي و ظرافت اندام و حركات، از سرمايه هاي وجودي اوست و در عين حال، داراي غريزه اي است كه قرآن كريم از آن به «تبرّج» تعبير مي كند. به زبان ساده تر، زن ذاتاً مايل به خودنمايي، خودآرايي و جلب توجّه است. به قول استاد شهيد مرتضي مطهّري، «آفرينش، مرد را مظهر طلب و عشق و تقاضا و زن را مظهر محبوبيّت و معشوقيت قرار داده است. احساسات مرد، نيازآميز و احساسات زن، نازخيز و مطلوبانه است».1
آري، آفرينش زن، زيبا و فطرت او مايل به جلوه كردن و مطلوب واقع شدن است و ميل ديدن زيبايي قهري است، به ويژه براي مرد كه مهارت عميقي در اين زمنيه دارد. در موقع ديدن، مرد حرف اول را مي زند و چون چشم ديد، دل نيز مايل مي گردد و همين كه پاي دل به ميان آمد، قضيّه رنگ ديگري به خود خواهد گرفت. در اين عرصه است كه پاي مرد مي لغزد و قدرت مقاوت از او سلب مي گردد. حالا ديگر مرد نيست كه ديده را هدايت مي كند، بلكه اسب چموش دل است كه او را به دنبال خود مي كشد. اينجاست كه آتش هوس در درون او شعله بر مي فروزد و هرچه واردات مشتعل كننده بيشتري از وروديِ چشم به دل سرازير گردد، شعله اين آتش نيز بر افروخته تر خواهد شد، تا آنجا كه اگر اين حريق به زودي مهار نشود، نه تنها وجود مرد، كه دامن زن را نيز خواهد بلعيد.
به طور كلّي، اين دو غريزه را مي توان به دو رشته سيم مثبت و منفي تشبيه كرد كه در كنار هم قرار گرفتن آنها، با يك سري ضوابط و شرايط، چنان قدرتي به آنان مي بخشد كه قادرند ظلمات شب را دريده، به روشنايي چون روز تابنده سازند. البته همين دو رشته سيم اگر بدون هيچ ضابطه و حايلي در مجاورت هم قرار گيرند، نتيجه اي جز جرقّه، آتش و انفجار نخواهد داشت. به راستي در جامعه اي سرشار از بدن هاي عريان و نيمه عريان زنان و چشم هاي خيره مردان، اين جرقّه ها چه شعله هاي خانمان سوزي را برخواهد افروخت؟ آيا در بازار گرم اين جذب و انجذاب دايمي، فرصتي براي گام برداشتن در راه كسب ملكات اخلاقي و رشد صفات انساني براي زن و مرد وجود خواهد داشت؟ در اين صورت، پاكي و عفاف عمومي جامعه چه وضعي خواهد داشت؟
آيا اين وضع، مستلزم مفاسد اجتماعي گسترده اي همچون رخوت و سستي نيروي كارآمد جامعه، افزايش آمار طلاق، قتل، تجاوز، خودكشي هاي ناشي از ناكامي، كاهش رشد آمار ازدواج، رشد شديد تعداد كودكان بي خانمان و بي هويت و افزايش انواع بيماري هاي روحي و رواني نخواهد بود؟
در اسلام، كانون گرم خانواده از محوري ترين و حسّاس ترين محيط ها براي پرورش انسان هاي الهي و تكامل يافته است. آيا در شرايط پيش گفته، هيچ كانون گرم خانوادگي اي وجود خواهد داشت؟ چه رسد به كانونِ سرشار از مهر و عطوفتي كه بايد مهد پرورش مسجود فرشتگان قرار گيرد! آيا يك جامعه با اهداف بلند و عالي، با اين وضع به آرمان هاي خويش خواهد رسيد؟
ويل دورانت مي گويد:
سر و سامان بخشيدن به روابط جنسي، هميشه مهم ترين وظيفه اخلاقي به شمار مي رفته است؛ زيرا غريزه توليد مثل، نه تنها در حين ازدواج، بلكه قبل و بعد از آن نيز مشكلاتي فراهم مي آورد و در نتيجه شدّت وحدّت همين غريزه و نافرمان بودن آن نسبت به قانون و انحرافاتي كه از جادّه طبيعي پيدا مي كند، بي نظمي و اغتشاش در سازمان هاي اجتماعي توليد مي شود.2
با اين حال، پرسش اين است كه سرانجام براي سامان بخشيدن به اين روابط و فرونشاندن شعله هاي خانمان برانداز غريزه جنسي چه بايد كرد؟!
آري، آفرينش زن، زيبا و فطرت او مايل به جلوه كردن و مطلوب واقع شدن است و ميل ديدن زيبايي قهري است، به ويژه براي مرد كه مهارت عميقي در اين زمنيه دارد. در موقع ديدن، مرد حرف اول را مي زند و چون چشم ديد، دل نيز مايل مي گردد و همين كه پاي دل به ميان آمد، قضيّه رنگ ديگري به خود خواهد گرفت. در اين عرصه است كه پاي مرد مي لغزد و قدرت مقاوت از او سلب مي گردد. حالا ديگر مرد نيست كه ديده را هدايت مي كند، بلكه اسب چموش دل است كه او را به دنبال خود مي كشد. اينجاست كه آتش هوس در درون او شعله بر مي فروزد و هرچه واردات مشتعل كننده بيشتري از وروديِ چشم به دل سرازير گردد، شعله اين آتش نيز بر افروخته تر خواهد شد، تا آنجا كه اگر اين حريق به زودي مهار نشود، نه تنها وجود مرد، كه دامن زن را نيز خواهد بلعيد.
به طور كلّي، اين دو غريزه را مي توان به دو رشته سيم مثبت و منفي تشبيه كرد كه در كنار هم قرار گرفتن آنها، با يك سري ضوابط و شرايط، چنان قدرتي به آنان مي بخشد كه قادرند ظلمات شب را دريده، به روشنايي چون روز تابنده سازند. البته همين دو رشته سيم اگر بدون هيچ ضابطه و حايلي در مجاورت هم قرار گيرند، نتيجه اي جز جرقّه، آتش و انفجار نخواهد داشت. به راستي در جامعه اي سرشار از بدن هاي عريان و نيمه عريان زنان و چشم هاي خيره مردان، اين جرقّه ها چه شعله هاي خانمان سوزي را برخواهد افروخت؟ آيا در بازار گرم اين جذب و انجذاب دايمي، فرصتي براي گام برداشتن در راه كسب ملكات اخلاقي و رشد صفات انساني براي زن و مرد وجود خواهد داشت؟ در اين صورت، پاكي و عفاف عمومي جامعه چه وضعي خواهد داشت؟
آيا اين وضع، مستلزم مفاسد اجتماعي گسترده اي همچون رخوت و سستي نيروي كارآمد جامعه، افزايش آمار طلاق، قتل، تجاوز، خودكشي هاي ناشي از ناكامي، كاهش رشد آمار ازدواج، رشد شديد تعداد كودكان بي خانمان و بي هويت و افزايش انواع بيماري هاي روحي و رواني نخواهد بود؟
در اسلام، كانون گرم خانواده از محوري ترين و حسّاس ترين محيط ها براي پرورش انسان هاي الهي و تكامل يافته است. آيا در شرايط پيش گفته، هيچ كانون گرم خانوادگي اي وجود خواهد داشت؟ چه رسد به كانونِ سرشار از مهر و عطوفتي كه بايد مهد پرورش مسجود فرشتگان قرار گيرد! آيا يك جامعه با اهداف بلند و عالي، با اين وضع به آرمان هاي خويش خواهد رسيد؟
ويل دورانت مي گويد:
سر و سامان بخشيدن به روابط جنسي، هميشه مهم ترين وظيفه اخلاقي به شمار مي رفته است؛ زيرا غريزه توليد مثل، نه تنها در حين ازدواج، بلكه قبل و بعد از آن نيز مشكلاتي فراهم مي آورد و در نتيجه شدّت وحدّت همين غريزه و نافرمان بودن آن نسبت به قانون و انحرافاتي كه از جادّه طبيعي پيدا مي كند، بي نظمي و اغتشاش در سازمان هاي اجتماعي توليد مي شود.2
با اين حال، پرسش اين است كه سرانجام براي سامان بخشيدن به اين روابط و فرونشاندن شعله هاي خانمان برانداز غريزه جنسي چه بايد كرد؟!
پی نوشت ها:
موضوع:
عفاف، جنسیت، اخلاقیت
|
