-
پنجشنبه ۲ آبان ۱۳۹۲
-
رسول گرامي اسلام صلی الله علیه و آله نهي فرمودند از اينكه زني براي غير همسرش، خود را بيارايد، پس اگر مرتكب چنين عملي شود بر خدا سزاوار است كه او را در آتش بسوزاند.1
رسول اكرم صلی الله علیه و آله : هر زني كه خود را خوشبو سازد [به گونه اي كه نامحرم آن را استشمام كند]، سپس از منزل خارج شود، تا هنگام بازگشت به خانه مورد لعنت [ملائكه] قرار مي گيرد.2
حضرت علي(ع) فرمودند: به همراه فاطمه(س) به خدمت رسول خدا صلی الله علیه و آله شرفياب شديم در حاليكه او را شديدا گريان ديديم، گفتم: پدر و مادرم فداي تو باد چه چيز اين چنين شما را گريان ساخته است؟
فرمودند: شبي كه به معراج برده شدم زناني از امّتم را در عذابي شديد و در وضع بدي ديدم كه از شدت عذابشان گريستم، سپس احوال آنها را برايمان شرح دادند، فاطمه(س) فرمود، اي محبوب و روشني چشم من ما را از عمل آنها با خبر ساز، پس حضرت فرمودند: «زني كه با مويش آويخته شده بود، در دنيا مويش را از نامحرمان نمي پوشاند، زني كه با زبانش آويخته شده بود وهمسرش را آزار مي داد و آنكه گوشت بدن خود را مي خورد بدنش را براي ديگران تزيين مي كرد و آنكه با قيچي گوشتش چيده مي شد كسي بود كه خويشتن را بر مردان نامحرم عرضه مي داشت.3
2ـ اَىُّ اِمْرَأَةٍ تَطَيَّبَتْ ثُمَّ خَرَجَتْ مَنْ بَيْتِها فَهِىَ تُلْعَنُ حَتّى تَرْجَعَ اِلى بَيتِها مَتى رَجَعَتْ، وسايل الشيعه، ج 7، ص 154.
3ـ عن علىع قال: دَخَلْتُ اَنَا وَ فاطِمَةُ عَلى رَسُولِ اللّهِ فَوَجَدْتُهُ يَبْكى بُكاءً شَديدَا فَقُلْتُ لَهُ: فَداكَ اَبى وَ اُمّى يا رَسُولَ اللّهِ مَاالَّذى اَبْكاكَ؟ قالَ: يا عَلى لَيْلَةً اُسْرِى بى اِلَى السَّماء رَأَيْتُ نِساءً مِنْ اُمَّتى فى عَذابٍ شَديدٍ فَاَنْكَرْتُ شَأْنَهُنَّ فَبَكَيْتُ لَمّا رَأَيْتُ مِنْ شِدَّةِ عَذابِهِنَّ، ثُمَّ ذَكَرَ حالَهُنَّ، فَقالَتْ فاطِمَةُ حَبيبى وَ قُرِّةَ عَيْنى اَخْبِرنى ما كانَ عَمَلَهُنَّ فَقالَ: «اَمَّا الْمُعَلَّقَةُ بِشَعْرِها فَاِنَّها كانَتْ لا تُغَطّى شَعرَها مِنَ الرِّجالِ، وَ اَمَّا الْمُعَلَّقَةُ بِلِسانِها فَاِنَّها كانَتْ تُؤذى زَوْجَها... وَ اَمَّا الَّتى كانَتْ تَأكُلُ لَحْمَ جَسَدِها فِاِنَّها كانَتْ تُزَيِّنُ بَدَنَها لِلنّاسِ... وَ اَمَّا الَّتى كانَتْ تَقْرِضُ لَحْمَها بِالْمقاريضَ فَاِنَّها كَانَتْ تُعْرِضُ نَفْسَها عَلَى الرِّجالٍ، وسايل الشيعه، كتاب النكاح، ج 7، باب 117، ص 156.
