بوستان حجاب

حضرت زهرا (س) در برابر پروردگار، کوچکي کوچک ‏ترين موجود - انسان - و بزرگي بزرگ‏ ترين معبود - خدا - را مي‏ديد و از کوتاهي خويش در انجام فرمان‏هاي الهي مي‏هراسيد؛ آن چنان که يزدان در برابر فرشتگانش به او افتخار مي‏کرد و مي‏فرمود: «به فاطمه بنگريد، چگونه اندامش از هراس [احتمال کوتاهي در برابر] من مي‏هراسد؟!» آن هم زهرايي که پيامبر(ص) درباره او فرمود: «خداوند اندام و دل فاطمه را از خداباوري و يقين، سرشار کرده است.» بانويي که در آسمان ايمان چنان اوج گرفته بود که ايمان و باور به او، در رديف ايمان و باور به پيامبر(ص) و آفريدگار محسوب مي‏شود.در گفتگويي طولاني، روزي به پدر گفت: «پدرم! جانم فدايت! براي چه گريه مي‏کني؟ و او برايش آيه‏هاي چهل و سوم و چهل و چهارم سوره حجر را خواند که جبرئيل آورده بود: "و دوزخ، ميعادگاه همه آنهاست. هفت در دارد و براي هر دري، گروه معيني از آنها تقسيم شده‏اند."»

فاطمه(س) به رو، بر زمين افتاد و بارها گفت: «واي بر کسي، واي بر کسي که وارد دوزخ شود!» اگر از نشانه‏ها و عوامل و مراحل و موانع و آثار اخلاص و يا از تفاوت مخلَص و مخلِص به بهانه اينکه جاي بحثش اينجا نيست بتوان گذشت، اما از توضيح حقيقت اخلاص نمي‏توان گذشت.حقيقت اخلاص، فقط خدا را در نظر داشتن است و فقط براي او کار کردن. اخلاص، آزادي از وابستگي به مدح و ستايش ديگران است و خالي بودن از هواي نفس.اخلاص، يکي بودن ظاهر است و باطن، درون است و برون؛ و زهرا(س) در اوج قله اخلاص بود.

او در جواب پدرش که مي‏فرمود: «دخترم، هم اکنون جبرئيل در نزد من است و از جانب خدا پيام آورده که هر چه بخواهي تحقق مي‏يابد، مي‏گويد: "مرا جز خود او هيچ تمنايي نيست."» با اينکه سه روز، خود و فرزندانش هيچ نخورده بودند، پيراهنش را نزد يک يهودي گرو مي‏گذارد تا سائلي را از خانه خود نرانَد.وقتي سلمان اصرار مي‏کند کمي از نان و خرما را خود بردارد، مي‏گويد: «سلمان، اين کار را فقط براي خدا انجام دادم، از اين رو هيچ از آن بر نخواهم داشت.» راوي مي‏گويد: «از حسين بن روح - يکي از نواب امام زمان(عج)‏ - پرسيدم: رسول خدا(ص) چند دختر داشت؟ او گفت: چهار دختر. پرسيدم: کدام يک از همه بافضيلت‏ترند؟ جواب داد: فاطمه. پرسيدم: با اينکه او از همه فرزندانش کوچک‏تر بوده و کمتر مصاحبت رسول را درک کرده، چرا او بافضيلت‏تر است؟ حسين بن روح جواب داد: به سبب دو خصلت که خداي سبحان مخصوص او گردانيده بود. يکي اينکه وارث رسول خدا(ص) بود و ديگري اينکه نسل رسول خدا(ص) از ذريه اوست و خداوند سبحان اينها را به او ارزاني نداشت مگر به دليل اخلاص در نيت او."» پس با هم به کلام اين عبد مخلَص خدا گوش مي‏سپاريم: کسي که عبادت خالصانه خود را به سوي خدا فرستد، پروردگار بزرگ برترين مصلحت او را به سوي او خواهد فرستاد.

او روزه ‏داري را تنها دم فرو بستن از خوردن و آشاميدن نمي‏دانست و مردمان را به ژرفاي روزه‏داري توجه مي‏داد: «اگر روزه‏دار زبان، گوش، چشم و ديگر اعضايش را [از گناه] حفظ نکند، روزه چه فايده‏اي برايش دارد؟»

روزي به همسرش گفت: «اي ابا الحسن! از پدرم شنيدم که مي‏فرمود: "اشک، خشم خداوند را فرومي‏نشاند؛ و قبر، باغي از باغستان بهشت نخواهد بود، جز هنگامي که آدمي از بيم [کارهاي زشت خود در برابر] خداوند مي‏گريد و يزدانِ عزيزِ جبران کننده [ي نيکي انسان‏ها]، مي‏داند که من از [کوتاهي خود در برابر] پروردگار مي‏گريم.» امام(ع) نيز گريست. فاطمه با دستانش اشک او را برگرفت و بر رخسار خود ماليد و گفت: «اي ابا الحسن! اگر اندوهگيني ميان مردمي بگريد، آفريدگار [به خاطر او] آن مردمان را مي‏بخشايد. پسرعمويم! تو اندوهگيني و من اشک تو را بر چهره‏ام ماليدم تا آمرزش خداوندي مرا فراگيرد.»

فاطمه(س) مي‏فرمود: «از دنياي شما، سه چيز را دوست مي‏دارم که يکي از آنها قرآن را با توجه خواندن است.» سلمان مي‏گويد: «روزي به درِ خانه بانو آمدم، صدايش را شنيدم که مشغول خواندن قرآن بود.» مي‏فرمود: «کسي که سوره "حديد"، "واقعه" و "الرحمان" را بخواند [و در مفاهيم عميق آن بينديشد و عمل کند]، در ملکوت آسمان‏ها و زمين او را "ساکن بهشت" مي‏نامند.» اگر موقعيتي مناسب رخ مي‏داد، با معرفي قرآن، به عنوان نسخه بهبودبخش بيماري‏هاي انسان در طول تاريخ، انديشه‏ها را به مهمانيِ اين درمان گر مي‏برد: «حجت‏هاي آن آشکار است و آنچه درباره ماست پديدار.

و برهان آن روشن. و از تاريکي گمان به کنار. و آواي آن در گوش، مايه آرام و قرار. و پيرويش ره گشاي روضه رحمت پروردگار و شنونده آن در دو جهان رستگار.» «دليل‏هاي روشن الهي را در پرتو آيت‏هاي آن توان ديد و تفسير احکام واجب او را از مضمون آن بايد شنيد. حرام‏هاي خدا را بيان دارنده است و حلال‏هاي او را رخصت دهنده و مستجاب را نماينده و شريعت را راه گشاينده و اين همه را با رساترين تعبير گوينده و با روشن‏ترين بيان رساننده.»

او حتي وصيت مي‏کند در شب اوّل قبر، علي(‏ع) بر سر مزارش زياد قرآن بخواند و دعا کند. و از همين انس او با قرآن بود که فضه، خادمه او، تا بيست سال به غير از قرآن لب نگشود و جز با قرآن پاسخ نداد. و باز از همين انس او با قرآن بود که در صحراي محشر هم قرآن را زمزمه مي‏کند. تا آنجا که حتي در هنگام داخل شدن به بهشت هم آيات قرآن را مي‏خواند.

«حسن بصري» گويد: «در دنيا عابدتر از فاطمه نيست. او آن قدر براي نماز سرپا مي‏ايستاد که پاهايش ورم مي‏کرد.» رسول خدا(ص) مي‏فرمود: «وقتي زهرا در محراب عبادت مي‏ايستاد، همچون ستاره‏اي براي ملائکه آسمان مي‏درخشيد.»

عصر روزي که شب آن، شب قدر بود، بچه‏ها را به استراحت وامي‏داشت، غذاي اندکي به آنان مي‏داد تا سنگين نشوند و بتوانند با بيداري در شب قدر، از گشايش‏هاي آن شب بهره‏مند شوند و مي‏فرمود: «ناکام، کسي است که از خير آن شب محروم بماند.»