بوستان حجاب

مقام والاي حضرت فاطمه زهرا (س) فقط ازمنظر معصومين(عليهم السلام) که همتاي ايشانند، قابل بيان است. کلمات و سخنان اين بزرگواران حکايت از کرامت و عظمت والاي اين بانوي عالمه دارد.

در آخرين لحظات عمر مبارک حضرت فاطمه (س) وصاياي خويش را به همسرشان مي نمودند که «اي پسرعمو! توهرگز مرا در دوران زندگي، دروغگو و خائن نيافتي و هرگز با فرمانت مخالفت نکردم.»

علي (ع) که شاهد درگذشت تنها ياور و تسلي بخش خود است، مي فرمايد: «پناه به خدا! تو داناتر و پرهيزگارتر و گرامي تر و نيکوتر از آني که من به جهت مخالفت کردنت با خود، تو را نکوهش کنم. دوري از تو و احساس فراقت برمن گران خواهد بود ولي گريزي از آن نيست. به خدا سوگند! با رفتنت مصيبت رسول خدا (ص) را برمن تازه کردي. انالله و انااليه راجعون از اين مصيبت بزرگ و دردناک و تأثرآور و حزن انگيز!» دقت در کلام علي (ع) در اين لحظات، شدت علاقه و احترامش را به فاطمه (س) مي رساند. در نگاه امامعلي (ع) فاطمه در چنان مرتبه والايي از زهد و خداترسي و عمل به احکام الهي قرار دارد که تصور مخالفت او با همسرش ممکن نيست. حضرت علي (ع) در پاسخ به ادعاهاي بي اساس معاويه مبني بر فضايل امويان در نامه اي مي نويسد: «... دو سيد جوانان اهل بهشت از ماست و «صبيه النار» از شماست، کودکاني که نصيب آنان آتش گرديد. بهترين زنان جهان از ماست. و «حماله الحطب» آن که هيزم کشد براي دوزخيان، از شماست. اين فضليت ها از ماست و آن فضيلت ها از شماست...» در شعري که به ايشان منسوب است، مي فرمايد: «من به فاطمه و فرزندانش مباهات مي کنم! آن گاه به رسول خدا (ص) افتخار مي کنم در آن هنگام که فاطمه (س) را به همسري من درآورد.» شخصيت والايي چون حضرت علي (ع) به همسري بانوي جهان افتخار مي کند و همسري با او را ملاک برتري خود و شايستگي اش بر رهبري اسلام مي داند.

امام حسن (ع) در موارد بسياري از مادرشان سخن گفته اند. از جمله: «شبي ديدم مادرم در محراب به نماز ايستاده است و تا طلوع خورشيد مشغول رکوع و سجود بود و شنيدم براي يکايک مردان و زنان دعا
مي کرد و آنان را نام مي برد ولي براي خود چيزي نخواست. عرض کردم: مادر! چرا همان گونه که براي ديگران دعا مي کني، براي خود دعا نمي کني؟ فرمود: فرزندم! اول همسايه بعد از آن خانه.»

در روز عاشورا، در آن هنگام که لشکر دشمن، امام حسين (ع) را احاطه کرد. ايشان ضمن خطبه مفصلي فرمودند: «مرا بين کشته شدن و ذلت مخير کرده اند و من هرگز تن به پستي نمي دهم. خدا و رسول، مرا از چنين کاري بازمي دارند. همچنين نياکان پاک و دامن هاي مطهر و پاکيزه اجازه چنين پذيرشي را به من نمي دهند.» در يک کلام، امام حسين (ع) دليل پايمردي و مقاومت خويش را تربيت الهي فاطمه (س) مي داند.امام حسين (ع) نقل مي کند: «آن زمان که رسول خدا(ص) در خانه ام سلمه بود، صرصائيل (يکي از فرشتگان الهي) نزد
پيامبر (ص) آمد و عرض کرد: نور را به عقد نور درآور. پيامبر (ص) فرمود: چه کسي را براي چه کسي؟ گفت: دخترت فاطمه (س) را براي علي ابن ابي طالب (ع). سپس در حضور جبرئيل و ميکائيل و صرصائيل، فاطمه (س) را به عقد علي (ع) درآورد.»

امام سجاد (ع) مي فرمايد: «وقتي که قيامت فرا رسد، منادي ندا مي دهد: در اين روز، ترس و اندوهي به خود راه ندهيد. همه خوشحال از اين عفو عمومي، سر بالا مي برند. فاطمه (س) وارد محشر مي شود و گفته مي شود کساني که به آيات ما ايمان آوردند و مسلمان شدند به جز مسلماناني که دوستدار اهل
بيت (ع) هستند، همگي سرها را به زير اندازند. آن گاه اعلام
مي شود: اين است فاطمه (س) دخت محمد (ص). او و همراهانش به سوي بهشت مي روند.

خداوند فرشته اي را خدمت وي مي فرستد و مي گويد: حاجتت را از من بخواه! فاطمه (س) عرض مي کند: پروردگارا! حاجت من آن است که مرا و کساني را که فرزندان مرا ياري کردند، مورد عفو قرار دهي.»

مرحوم مجلسي در ضمن روايتي از امام صادق (ع) نقل مي کند: «فاطمه (س)، صديقه کبري است. محور حرکت انسانهاي گذشته، معرفت و شناخت حضرت فاطمه بوده است.» سيد هاشم بحراني روايت ديگري از امام صادق (ع) نقل مي کند که: «نبوت هيچ پيامبري تکميل نشد مگر اينکه به فضيلت آن حضرت اقرار نموده، محبت او را دارا باشد.» امام صادق (ع) در ذيل آيه شريفه (اناانزلناه في ليله القدر) مي فرمايد: منظور از «ليله»، فاطمه و منظور از «قدر»، خداوند است. هر کس فاطمه را آن گونه که سزاوار است، بشناسد، «ليله القدر» را درک کرده است.»

امام کاظم (ع) مي فرمايد: «همانا فاطمه (س)، صديقه و شهيده است.» سليمان جعفر مي گويد: از امام کاظم (ع) شنيدم که فرمودند: «در خانه اي که اسم محمد يا علي، حسن، حسين، جعفر، عبدالله و از زنان فاطمه باشد، فقر و تنگدستي وارد نخواهد شد.»

امام رضا (ع) از اجداد گرامي اش نقل مي کند که پيامبر (ص) به علي (ع) فرمودند: سه فضيلت به تو داده شده که به من داده نشده است. علي (ع) عرض کرد: چه چيزهايي به من داده شده است؟ فرمود: تو پدرزني چون من داري که من چنين پدرزني ندارم، همسري چون فاطمه به تو داده شده که به من داده نشده است، حسن و حسين به تو داده شده که به من داده نشده است.» امام رضا (ع) از پدران بزرگوار خود از رسول خدا (ص) نقل مي کند که پس از ازدواج علي و فاطمه (عليهما السلام)، خداوند عزوجل فرمودند: «اگر علي (ع) را نمي آفريدم، براي دخترت فاطمه همتا و همسري در روي زمين يافت نمي شد.»

امام جواد (ع) خطاب به موسي بن قاسم که گفت: در حج از طرف مادرت نيز زيارت کردم، فرمودند: «آن را زياد کن، زيرا که برترين چيزي است که بدان عمل مي کني.» زکريا بن آدم نقل مي کند: «در محضر امام رضا (ع) بودم که امام جواد (ع) در حالي که بيش از چهار سال از عمرش نگذشته بود، وارد شد. وقتي نشست دستش را روي زمين قرار داد و سر به آسمان بلند نمود و مدتي طولاني به فکر فرو رفت. امام رضا (ع) فرمود: جانم فدايت! چرا اين چنين در انديشه اي؟ پاسخ داد: به جهت ستم هايي که نسبت به مادرم فاطمه (س) انجام دادند.»

حضرت بقيه الله (عج) فرمودند: «دختر رسول خدا (ص)، فاطمه (س) براي من سرمشق و الگوي نيکويي است.» امام مهدي (عج) که با ظهور خويش عالم را متحول مي سازد، حضرت فاطمه (س) را الگوي عملي و حکومتي خويش مي شمارد و اين، حکايت از مقام عظماي بانوي عالم، حضرت
زهرا (س) دارد.آنچه مطرح شد، قطره اي از درياي وجود حضرت فاطمه (س) بود. به اين اميد که در قيامت، ما را مشمول عنايت و شفاعت خود قرار دهد.