بوستان حجاب

ارزش خودآرایی را می توان در دو جایگاه فردی و اجتماعی مورد توجه و بررسی قرارداد چنانچه در بُعد اجتماعی می توان آنرا در ارتباط با دیگران بسیار مؤثر دانست ، زیرا فرد آراسته می تواند بهتر افراد را به خود متمایل سازد و در ارتباط و رفت و آمد با آنان موفق تر باشد همچنین اهمیت آنرا می توان در شهادت وگواهی دادن ، در بخش معاملات و یا اطمینان و مصونیت داشتن در اجتماع و .... نیز حائز اهمیت دانست .[1]

در بُعد فردی نیز باید گفت که تمیز بودن و ظاهری آراسته داشتن غیر از اثر مثبتی که بر روی افراد می گذارد در روحیه خود فرد و نشاط و شادابی و همچنین رفع کسالت بسیار موثراست .[2]

چنانچه امام علی (علیه السلام) می فرمایند : « النظیفُ من الثیاب یذهب الهم و الحزن[3] »لباس و جام نظیف غم و اندوه را از بین می برد » .                             

همچنین ظاهری آراسته ، عزت و احترام را به آدمی هدیه    می کند .

اما نکته مهم در این است که با وجود تمام این اثرات ، باید دانست که سیرت زیبا برتر از صورت زیباست .[4]

هر گاه خودآرایی درونی باشد ، یعنی آدمی نفس را به ساده زیستی ، احترام به مردم و دیگر صفات نیکو قرین نماید ، نوعی خویشتن آرائی است که سبب اصلی ارزش آدمیان است و این همان گوهر تابناکی است که اسلام در پی پرورش آن در وجود انسانهاست و این گوهریست که زنان را ارج و منزلت   می بخشد .

امام علی (علیه السلام) : زینه البواطن اجمل من زینه الظواهر[5] « زینت درونی زیباتر از زینت بیرونی است » . سقراط می گوید : « زیبایی بدون عفت و فضیلت ، چون گلی خوشرنگ ولی بی عطر است[6]» 

اما این نکته را باید دانست که آرایش درونی جز در سایه تعالیم اسلامی ، حاصل شدنی نیست .[7]

 منابع:

[1] رک . احمد صبور اردوبادی : آیین بهزیستی اسلام ، تهران ، دفتر نشر فرهنگ اسلامی ، پاییز 66 ، ج1 ، ص 56

[2] رک . محمدرضا امین زاده ، جایگاه اخص و ممتاز زن ، تهران ، دفتر تبلیغات اسلامی ، چاپ دوم ، پاییز 73 ، ص 86

[3] شیخ محمد عاملی : وسائل الشیعه ، بیروت – لبنان ، احیاء التراث العربی ، چاپ چهارم ، 1391 ، ج3 ، ص 346

[4] رک . اصغر کیهان نیا : زن امروز ، مرد دیروز ، تهران ، مادر ، چاپ نهم ، بهار 82 ، ص 26 .

[5] عبدالواحد آمدی « غررالحکم و دررالکلم ، محمد علی انصاری ، تهران ، بی نا ، بی تا ، ج 1 ، ص 428

[6] علی فرخ مهر ، زندگی شیرین است اگر ... تهران ، بی نا ، چاپ اول ، بهار 80 ص 207

[7] رک . احمد صبوراردوبادی ، آیین بهزیستی اسلام ، ج1 ص 79