بوستان حجاب

تربيت يک ضرورت اجتناب ناپذير در زندگي اجتماعي انسان است.آدمي براي ادامه حيات انساني و نيل به کمال لايق خود ناگزير است با ديگران بياميزد و عضو جامعه بشر باشد و درفعاليت هاي اجتماعي با آنان همکاري نمايد. تربيت، تجربيات نسلهاي گذشته رابه نسلهاي بعد منتقل مي‌کند و راه و رسم زندگي را به بشرمي آموزد. تربيت، برنامه هماهنگي فرد با اجتماع است،تربيت،عواطف واحساسات را اندازه
مي‌گيرد وتمايلات انسان رابه راه صحيح هدايت مي نمايد و روابط شخص را با اجتماع براساس صحيح منظم مي سازد.تربيت صحيح يکي از مهمترين ارکان سعادت بشر است‌، تربيت رمز کاميابي و خوشبختي انسانها در طول ايام زندگي است،تربيت صحيح شخص را انساني معتدل و قابل معاشرت مي سازد، غرايزش را براساس مصلحت اندازه گيري مي کند و به آنها شکل سازگاري با جامعه مي بخشد وآدمي را درارضاي تمايلات نفسانيش از افراط وتفريط مصون مي دارد. تربيت صحيح نقش مؤثري درحسن همکاري خانوادگي واجتماعي ايفاء مي نمايد و تربيت نا صحيح باعث ناسازگاري و اختلاف درخانواده و اجتماع است.

تمام خوشبختيها و بدبختيها ي جسمي و رواني يک فرد ، يک خانواده ،يک کشور و خلاصه تمام مردم روي کره زمين متکي به دو پايه است : يکي اصل وراثت و ديگري اصل تربيت .
تربيت به‌اندازه اي مهم و موثر است که در بعضي از موارد مي تواند خاصيت صفات موروثي را متوقف ساخته ، به‌دست فراموشي بسپارد و آثار خاصيت هاي خود را ظاهر کند و افراد را به اقتضاي خود بار بياورد. به نظر دانشمندان تربيت عامل بسيار موثري است که قادر است در بعضي از مواقع خاصيت وراثتهاي بد را عاطل و خاموش کند و افراد را به مسير سعادت و شايستگي رهبري نمايد ولي ممکن است در بعضي از مواقع تربيت عملا نتيجه مثبت کاملي ندهد و نتايج مفيدي از آن به‌دست نيايد و اين به‌اعتبار خصوصيا ت سرشتي افراد‌متفاوت‌است .
مسلم اين است که بايد تمام مردم را به‌ديده قابليت نگريست و همه را در معرض تربيت قرار داد تا اگر در باطن افرادي استعدادهاي خوب و مفيدي وجود داشته باشد در اثر تربيت بروز کند و از قوه به فعليت در آيد و صاحبش را بشري شايسته و لايق بار آورد.برنامه زندگي و روشهاي اخلاقي دوران عمر تمام زنان و مردان اجتماع عبارت از مجموعه تربيتهايي است که در دوران کودکي از پدران و مادران در محيط خانواده، از آموزگاران و اساتيد در محيط آموزشگاههافرا گرفته اند . هر خوب و بدي را که آنان در ايام طفو ليت ، به کودکان آموخته اند در بزرگسالي از خود بروز مي‌دهند و عملا به‌کار مي بندند. به عبارت ديگر وضع روحي و اخلاقي و کيفيت رفتار و گفتار مردم هر عصري محصول بذرهاي تربيتي است که در ايام کودکي در مغز آنان افشانده شده است . خوبي و بدي ، پاکي و ناپاکي ، قوت و ضعف ملت فردا را بايد در روش تربيت کودکان امروز جستجو کرد . شخصيت ، استقلال اراده ،
اعتماد به نفس و همچنين زبوني ،فرو مايگي ، عدم اعتماد به نفس، از صفاتي است که اساس آن در دامن پدر و آغوش مادر پي ريزي مي شود.ايجاد شخصيت واعتماد به نفس ، در کودک يکي از وظايف تربيتي پدران و مادران است و پيدايش اين حالت رواني در اطفال برنامه منظمي دارد که اگر با دقت به‌کار برده شود نتيجه ،مثبت و فرزند با شخصيت بار مي آيد ،
و عدم توجه به آن باعث زبوني و فرو مايگي طفل است. اولين شرط تربيت صحيح و پرورش شخصيت و استقلال کودک آن است که پدران و مادران ، فرزندان خود را بشناسند و ارزش حقيقي آنها را از نظر دور ندارند، باور کنند که طفل آنها يک بره يا يک مرغ نيست که فقط غذايي بخورد و حرکتي کند و در جايي بخوابد.