بوستان حجاب

رعايت حجاب و پوشش اسلامي براي زنان و مردان مؤمن ومسلمان، تکليف الهي است. قرآن کريم غض بصر و چشم پوشي از نگاه به نامحرم را وظيفه مسلمانان اعلام کرده و به زن و مرد توصيه کرده است که مواظب چشمان خود باشند.

نگاه حرام، آسيب‌هاي بسيار زيادي بر خود فرد و اجتماع به همراه دارد كه ذيلا به برخي از آنها اشاره مي‌شود:

1- به خطر افتادن امنيت اجتماعي و اخلاقي:

موضوع ضرورت امنيت براي زنان، از اجزاي تفکيک ناپذيريک جامعه سالم است و بدون شک، پوشش و نگاه، حريم اطمينان بخشي براي تأمين اين نياز اساسي تلقي مي‌شود، متأسفانه در دنياي کنوني که به اين کمربند حفاظتي و امنيتي بهاي لازم داده نمي‌شود، امنيت زنان، بيش از گذشته در معرض خطر قرار گرفته است. به طور کلي مي‌توان گفت که امنيت زنان به دو چيز بستگي دارد:
1-پوشش: در حديثي از امام صادق (ع) آمده است: «لا ينبغي لِلمرأهِ أن تُجمِ ثوبَها اذا خرجَت مِن بَيتها؛ براي زن هنگامي که از خانه‌اش خارج مي‌شود، سزاوار نيست که لباسش را خوشبو کند». در حديثي از امام صادق (ع) به نقل از رسول خدا (ص)
مي‌خوانيم: «زنان از وسط مسير عبور نکنند، بلکه از کنار ديوار راه حرکت کنند». در حديث ديگري از امام صادق (ع) به نقل از اميرالمؤمنين (ع)،آمده: «اي اهل عراق، با خبر شدم که زنان در راه با مردان برخورد مي‌کنند، آيا حيا و شرم نمي‌کنيد؟». لازم به تذکر است که دين اسلام در رابطه با پوشش و حجاب احکامي بسيار عالي و لطيف دارد و براي دانستن آن بايد به منابع رجوع شود و ذکر اين سه حديث فقط از باب نمونه و از جهت اينکه بدانيم، توجه حضرات معصومين (ع) به جزئيات پوشش زنان بي‌سبب نبوده و به گونه‌اي که رعايت آن، براي عدم غوطه ور شدن در گناه لازم است.

 2- نگاه: وقتي که در بين جامعه‌اي، نگاه حرام به صورت يک عادت غلط در مي‌آيد، همه گرفتار آن مي‌شوند در چنين جامعه‌اي، ديگر از امنيت خبري نيست و دليل آن اين است که نگاه حرام اول راه است و بعد فساد و هتک حرمت به وجود مي‌آيد.

2- توسعه‌ فساد و فحشا: کساني که چشم چراني مي‌کنند، انسان‌هايي هستند که به شهوتراني متمايل هستند و از اينکه فساد و فحشا در جامعه گسترش پيدا کند، خوشحال مي‌شوند زيرا راه براي شهوتراني و هوسراني آنها، در جامعه باز مي‌شود. به همين علت، چشم چراني رابطه مستقيم با فساد و فحشا دارد، يعني در صورت افزايش يا کاهش نگاه آلوده در جامعه، فساد نيز کم، يا زياد مي‌شود. نظر، اولين قدم براي وارد شدن به شهوات است و چون شهوات نامشروع عامل توسعه‌ فساد و فحشا در جامعه است و نيز از جمله اين شهوات، غريزه جنسي است لذا بايد براي محدود کردن فساد و فحشا اول غريزه جنسي را کنترل نمود، که يکي از عوامل کنترل اين غريزه، نگاه داشتن چشم است. پيامبر اکرم (ص) فرمودند: «هر که از شر شکم و زبان و فرج خود محفوظ بماند، از همه‌ بدي‌ها محفوظ است». ‏

‏3- فرار از خانه: وقتي که دختران و پسران، با نگاه حرام به استقبال روابط نامشروع مي‌روند، کم کم در ورطه‌ گناه و فساد جنسي قرار مي‌گيرند و به همين علت، بيرون از خانه را امن‌تر از خانه مي‌دانند و در چنين شرايطي، تصميم به فرار از خانه مي‌گيرند. لذا آنها کاملاً در معرض اشتباه هستند و فرار از خانه مشکلات آنها را دوچندان مي‌کند.

4- بالا رفتن آمار طلاق و تضعيف روابط خانوادگي:

در پي رها شدن نگاه و به تبع آن قوه‌ شهويه‌ لجام گسيخته، روابط خانوادگي به شدت تضعيف شده و در پي آن طلاق و خطرات بعد از آن شروع مي‌شود. لازم به ذکر است که بالا رفتن آمار طلاق، در همه جاي جهان نشان از بي‌توجهي به ريشه‌هاي اين معضل جهاني دارد، که نگاه حرام يکي از آن ريشه‌هاست. ولي جوامع جهاني، بدون توجه به ريشه‌هاي اين معضل اساسي، به گونه‌اي با اين مشکل برخورد مي‌کنند که نشانگر اين است که آنها نمي‌خواهند، کاملاً طلاق را ريشه کن کنند، لذا هميشه با اين معضل، برخوردهاي سطحي کرده‌اند، مانند عملکرد بعضي از کشورها که طلاق را غير قانوني دانسته و کسي حق ندارد همسرش را در اين کشورها طلاق دهد.

5- پيدايش بيماري‌هاي جنسي و رواني:

يکي ديگر از اثرات مخرب نگاه حرام، ابتلا به بيماري‌هاي رواني است به گونه‌اي که نگاه کننده به اين عمل شنيع معتاد مي‌شود. در چنين شرايطي ، حتماً نگاه‌کننده، اراده‌ خدادادي خود را ضعيف مي‌بيند و از اينکه نمي‌تواند بر چشم خويش مسلط شود، بيماري‌هايي مانند افسردگي و... به سراغ او مي‌آيد. پرواضح است، بيماري‌هاي رواني اشخاص، به شدت مي‌تواند بيماري‌هاي جسمي را شدت بخشيده و يا اينکه باعث بيماري‌هاي جسمي شود. به عنوان مثال: کسي که به چشم چراني معتاد شده، به واسطه نگاه، شهوت او دائماً در حال جوشش است و لازم است اين شهوت لجام گسيخته را مهار کند، در اين حالت انسان چشم چران يا به فکر خود ارضايي مي‌افتد، که در لسان شرع به استمناء معروف است و يک بيماري بسيار خطرناک است و يا درصدد مهار شهوت به وسيله اعمال منافي عفت مي‌افتد. يکي از موارد نگاه حرام، نگاه به فيلم هاي مستهجن و غير اخلاقي است، ولي برخي بدون توجه به حرمت شرعي، به آنها نگاه مي‌کنند و در اثر نگاه به آن فيلمها، اعمالي به آنها تلقين مي‌شود که روح آنان را مشوش مي‌نمايد و با وجود تأثير‌گذاري اين گونه فيلمها، انسان ترغيب به اعمال نامشروع و دور از اخلاق مي‌شود.

 ‏‏6- بي‌اهميتي به جامعه و آينده خود و ديگران:

کسي که به واسطه‌ نگاه حرام، به ورطه‌ شهوات مي‌رود به جايي مي‌رسد که هيچ چيز، جز شهوت برايش معنا و مفهومي ندارد؛ ديگر برايش مهم نيست که چه مي‌شود، نه جامعه برايش مهم است و نه خانواده‌اش؛ شهوات را مي‌شناسد و آن چيزهايي را که اورا به شهوت مي‌رسانند. در حديثي از حضرت رسول اکرم (ص) آمده است: « لکل عضوٍ من ابنِ آدمَ حَظاً من الزنا فالعينُ زناه النظرُ؛ براي هر عضوي از آدمي، سهمي از زناست، زناي چشم نگاه کردن است( نگاه ناروا ) ....». خداوند در قرآن مي‌فرمايد :«لاتتبعوا خطوات الشيطان انه لکم عدوٌ مبين؛ از گامهاي شيطان پيروي نکنيد، چه اينکه او دشمن آشکار شماست». با کمي تأمل و تفکر مي توان دريافت، کسي که مي‌خواهد از شيطان و گامهاي او پيروي نکند، لازم است نگاهش را از حرام بپوشاند و در پرتو قرآن واهل بيت عصمت و طهارت(ع)، در صراط مستقيم و سعادت واقعي قرار بگيرد.

علاوه بر حفظ نگاه و پرهيز از نگاه حرام، دين اسلام آموزه‌هاي ديگري نيز در خصوص روابط محرم و نامحرم بيان نموده است كه يكي از آنها «سخن گفتن با نامحرم» است. اگر چه سخن گفتن مرد نامحرم با زن نامحرم (بدون نازک کردن صدا و عشوه گري در سخن گفتن) و بر عکس حرام نيست، ولي سخن گفتن بي‌مورد (غير ضروري) و شوخي کردن با نامحرم از نظر روايات اسلامي کار پسنديده‌اي نيست، چنان که در روايتي آمده است که: «ابوبصير از اصحاب امام باقر(ع) مي‌گويد: زماني که در کوفه بودم، به يکي از بانوان درس قرآن مي‌دادم. روزي به مناسبتي با وي شوخي نمودم. مدتي گذشت تا در مدينه به حضور امام باقر(ع) رسيدم. حضرت مرا مورد سرزنش قرار داد و فرمود: کسي که در جاي خلوت گناه کند، خدا نظر لطف خود را از او بر مي‌دارد. اين چه سخني بود که به آن زن گفتي؟! از شدت شرم، صورتم را پوشاندم. حضرت فرمود: مراقب باش که تکرار نکني و با زن نامحرم شوخي ننمايي. در روايات آمده است: «کسي که با نامحرمي شوخي کند، به خاطر هر کلمه اي که در دنيا به او گفته، هزار سال در آتش دوزخ حبس خواهد شد».‏

شريعت اسلام در عين اينکه به زنان، اجازه شرکت در فعاليت‌هاي اجتماعي را مي‌دهد، از اختلاط ميان زن و مرد نهي فرموده است. در سنن ابوداوود آمده است که: «رسول اکرم(ص) در زمان حياتش دستور داد که براي زنان، در جداگانه‌اي به مسجد النبي بسازند» که هنوز هم به نام «باب النساء» وجود دارد. پيامبر(ص) دستور داد که: «شب هنگام بعد از اتمام نماز، ابتدا زنان و سپس مردان از مسجد خارج شوند و در مسير کوچه و خيابان، زنان از کنار و مردان از وسط حرکت کنند». بدون شک يکي از عوامل شيوع فساد که دامنگير جهان امروز، بخصوص کشورهاي غربي شده است، برداشتن حايل و حريم ميان زن و مرد در ادارات، کارخانه‌ها و ديگر اماکن و محافل عمومي است. در اين برخوردها معمولاً بذر فساد و گناه افشانده مي‌شود و روز به روز ريشه مي‌دواند. رسول خدا(ص) فرمود: «ميان مردان و زنان نامحرم فاصله اندازيد، زيرا، بر اثر ملاقات و اخلاط، گرفتار درد و بلايي مي‌شويد که دوا ندارد.بر شما باد که از اختلاط با زنان اجتناب نماييد».