بوستان حجاب

ايجاد هويت مجازي يکي از عمده ترين آسيب هاي ورود به دنياي مجازي است.علي واموسي در گفت وگو با ايسنا، با بيان اين که تهديد ايجاد "هويت هاي مجازي" براي افراد در استفاده از اينترنت نگران کننده است، مي گويد: در دنياي مجازي هر کسي مي تواند آنچه نيست و دوست دارد باشد را طراحي کند و در واقع نوعي زندگي دوم را براي خود به وجود آورد و هر قدر فاصله بين خود واقعي و خود خيالي فرد بيشتر شود بحران روان شناختي عميق تري فرد را تهديد مي کند.

براي آن که نوعي اعتياد رواني نسبت به آنچه نيست در فرد به وجود نيايد و فاصله خودواقعي و خودخيالي افراد کمتر شود، بايد زندگي طبيعي و واقعي را براي فرد و به ويژه براي نوجوانان و جوانان که سرعت بيشتري در دنياسازي مجازي دارند، ارزشمند و مهم کرد. وي در تشريح فوايد و معايب اينترنت مي گويد: اگر رايانه و اينترنت در دنياي امروز با ۷ ميليارد نفر جمعيت نبود، دنيايي مملو از کاغذ و پرونده هاي قطور داشتيم. از ديگر مزاياي ورود اينترنت به زندگي انسان ها ايجاد جنبه هاي جديد ارتباطي است، به طوري که جدا کردن اينترنت از بشر امروز امري نشدني است.

به بيان ديگر حضور اينترنت در دنياي امروز باعث تسهيل تحقق آيه «پس در زمين سير کنيد» است و اين سير کردن امروز ديگر فقط با گام هاي مادي صورت نمي گيرد بلکه سير در زمين به وسيله اينترنت روش جديدي براي پيمودن مسافت هاي طولاني است. واموسي در ادامه صحبت هايش به بحث «سواد رسانه اي» اشاره و خاطرنشان مي کند: در گذشته فردي که مي توانست متن مکتوبي را بخواند باسواد بود اما امروز اين سواد کافي نيست و هر فردي بايد بتواند يک متن چندرسانه اي را بفهمد و اطلاعات مورد نياز خود را از دنياي اطلاعات اينترنت پيدا کند.

براي بالا بردن سواد رسانه اي در افراد جامعه، يک نظام آموزشي بايد وجود داشته باشد که به طور رسمي و در خلال برنامه هاي رسانه ها و ديگر روش ها طرز استفاده صحيح از اينترنت آموزش دهد. وقتي والدين از نظر اطلاعات و دانش رسانه اي از موقعيت خوبي برخوردار باشند و در ضمن با فرزندان خود هنگام استفاده از رسانه ها صحبت و آن ها را آگاه کنند ديگر شاهد اتفاقاتي نظير خودکشي يک کودک به دليل تاثير گرفتن از يک مجموعه تلويزيوني نخواهيم بود. اين کارشناس امور تربيتي درباره اعمال «فيلترينگ» در دنياي اينترنت، مي گويد: پيچيده شدن دنياي مجازي باعث شده است که چارچوب ها نرم و شکننده شود و کارکردن روي تقاضاهاي دروني افراد و آنچه اين تقاضاها از آن نشأت مي گيرد مهم تر از بالا بردن چارچوب هاي کنترلي است. نبايد درگير اين بود که چگونه قفل ها را بيشتر کرد بلکه تقواي دروني يا نوعي خود کنترلي بايد جاي کنترل بيروني را بگيرد. در همه کشورهاي دنيا از جمله آمريکا قواعدي براي اعمال فيلتر برخي از سايت هاي اينترنتي وجود دارد اما مسئله اينجاست که در جامعه ما بايد در گام اول تعريفي از حدود فيلترينگ وجود داشته باشد.

به گونه اي که اول نظام اجتماعي بپذيرد سپس محدوديت ها اعمال شود؛ بنابراين بايد روي فرهنگ جامعه کار کرد تا فرزندان ما بدانند اين فيلتر شدن به چه علت است و چه اهميتي در سلامت فکري او دارد. واموسي درباره تعيين ميزان زمان استفاده کودک ونوجوان از اينترنت مي گويد: اگر فرزند از مضرات استفاده نادرست از اينترنت آگاهي نداشته باشد حتي در عرض پنج دقيقه هم مي تواند وارد سايت هاي نامناسب شود.