بوستان حجاب

روزنامه ی نورخوزستان: دخترك در حالي كه كوله پشتي خاكي رنگش را روي شانه گذاشته بود از اتوبوس پياده شد. چند ساعت طي مسير او را خسته كرده بود. به زحمت از شلوغي ترمينال خارج شد و قدم در خياباني عريض و پر رفت و آمد از شهري بزرگ گذاشت. با وجود خستگي شروع به پياده روي كرد. چون جايي را بلد نبود كه برود به طور اتفاقي مسيري را انتخاب كرد و رفت. بعد از نيم ساعت به پاركي سر سبز رسيد. براي رفع خستگي روي يك نيمكت نشست. هنوز چند دقيقه نگذشته بود كه زني نسبتا جوان با صورتي آرايش كرده و لباس هاي مد روز به طرف دخترك آمد و كنارش روي نيمكت نشست. زن جوان با صحبت پيرامون گرمي هوا، خود را به دختر نوجوان نزديك كرد. به نظر دختر نوجوان او آنقدر مهربان بود كه مي شد سفره دل را پيشش باز كرد. دخترك دل به دريا زد و علت فرارش از خانه را براي آن زن تعريف كرد. زن در حالي كه لبخند كمرنگي به لب آورده بود، رو به دخترك گفت: خيالت راحت باشد من كمكت مي كنم كه در اين شهر زندگي راحت و بي دردسري را داشته باشي. لحظاتي نگذشته بود كه زن جوان زيپ كيفش را باز كرد و به آرامي گوشي تلفن همراهش را از آن خارج كرد. پس از فشردن چند عدد پشت سر هم، شروع به صحبت كرد و از فردي كه آن سوي خط بود خواست كه به پارك بيايد. صحبت هاي زن جوان و دختر فراري آن قدر گرم شده بود كه دخترك گذشت يك ساعت را حس نكرد. وقتي كه زنگ تلفن همراه زن جوان به صدا درآمد، تازه دخترك نگاهي به ساعتش كرد و فهميد كه يك ساعت كامل مشغول به صحبت بوده اند. مكالمه زن جوان بسيار كوتاه بود، پس از آن هر دو به اتفاق هم به سمت خودروي مدل بالايي كه كنار پارك قرار داشت رفتند. دختر نوجوان به اميد به دست آوردن سرپناهي امن، با زن جوان همراه شد ولي غافل از اين كه دامي براي او پهن شده كه انتهايش تباهي و نيستي است. اين عاقبت دختران فراري است... . كارشناس دفتر امور آسيب ديدگان اجتماعي سازمان بهزيستي استان خوزستان در تعريف دختران فراري مي گويد: اقدام به دوري و عدم بازگشت به منزل و ترك آن بدون اجازه والدين يا سرپرست قانوني، فرار از خانه تعريف مي شود. دختران فراري به دختراني گفته مي شود كه به دلايل مختلفي از خانه و خانواده شان فرار كرده و به جامعه پناه مي برند. اين عمل به عنوان يك مكانيسم دفاعي به منظور كاهش ناخوشايندي و خلاصي از محرك هاي آزاردهنده و دستيابي به خواسته هاي مورد نظر و عموما آرزوهاي دور و دراز انجام مي شود. طهماسبي درخصوص متوسط سن فرار در ايران مي گويد: پديده فرار در شهرستان ها رو به افزايش است، اما اين معضل اجتماعي به ويژه در شهرستان هاي مذهبي و اطراف حرم ها و زيارتگاه ها به طرز چشمگيري خودنمايي مي كند. بر اساس تحقيقات انجام شده علاوه بر افزايش بي سابقه تعداد دختران فراري، كاهش سن دختران فراري در ايران نيز اكنون به حداقل 9 سال رسيده است. وي اضافه كرد: نتايج تحقيقات معاونت مبارزه با مفاسد اجتماعي نيروي انتظامي در مورد وضعيت زنان فراري نشان مي دهد كه 72 درصد زنان فراري 16 تا 25 سال سن دارند و 98 درصد آنان از مراكز استان ها هستند. همچنين 94 درصد از زنان فراري يا بيسوادند و يا سوادي در حد ابتدايي و راهنمايي دارند. 59 درصد از زنان نيز در مقطعي از زمان ازدواج رسمي كرده و 41 درصد مجرد هستند . اين كارشناس امور آسيب ديدگان اجتماعي عوامل موثر در فرار دختران از خانه را اين گونه برشمرد: 1- اختلالات شخصيتي: شخصيت هاي ضداجتماعي، خودشيفته و نمايشي كه بيشتر احتمال دارد موجب فرار از خانه شود. 2- خشونت در خانواده: فرار در خانه هايي كه اعضاي آن خصوصا دختران مورد آزار جسمي و رواني قرار مي گيرند، بيشتر است. 3- محدوديت مطلق: فرار در خانواده هايي كه محدوديت هاي بسيار شديد اعمال مي شود و دختران آنها با كمبودهاي عاطفي شديد ناشي از اختلافات خانوادگي، پايين بودن سطح تحصيلات والدين و يا جمعيت زياد در خانواده روبرو هستند، بيشتر اتفاق مي افتد. 4- آزادي مطلق: فرار در خانواده هاي بي بند و باري كه آزادي مطلق به فرزندان خود مي دهند، بيشتر است. 5- عدم كنترل و استفاده غيرصحيح از وسايل ارتباط جمعي: ماهواره، اينترنت، انواع عكس ها و فيلم ها در پديده فرار از خانه موثر است. 6- مشكلات اقتصادي: فقر و پايين بودن سطح توان اقتصادي، در فرار دختران از خانواده و گرايش به محيط بيرون و درآمدزايي به شيوه هاي خاص نقش دارد. طهماسبي اضافه كرد: فرار از خانه، پيامدهاي بسياري دارد كه از جمله پيامدهاي فردي آن، بي پناهي، تكدي گري، ‌روسپيگري، افتادن در باندهاي فحشا، ابتلا به ايدز و... است. پيامدهاي خانوادگي آن نيز از قبيل لكه دار شدن حيثيت و آبروي خانواده بوده و پيامدهاي اجتماعي چون مسموم شدن فضاي جامعه و تحميل هزينه هاي اقتصادي را در پي دارد . متاسفانه در چند سال اخير پديده فرار از خانه نسبت به گذشته شكل تازه اي به خود گرفته است. هر چند در كنار آن مكان هايي براي جمع آوري و استقرار زنان و دختران فراري و بي سر پناه در نظر گرفته شده، ولي آنچه كه مشخص و محرز است درصد زيادي از دختران و زنان فراري در روزهاي اول فرار از خانه گرفتار افراد فرصت‌طلب و باندهاي فحشا مي شوند و غالب اين افراد هر چند از اقدام خود مبني بر فرار از خانه پشيمان مي شوند ولي به دليل لكه دار شدن حيثيت و آبرويشان ديگر توان بازگشت به آغوش خانواده را ندارند؛ زيرا با كاري نابخردانه، موجب بي‌آبرويي خانواده و هتك حرمت و حيثيت خود شده اند. شايد مشاهده وضعيت اسفناك اين دختران نوجوان دل را بيازارد ولي ناگفته پيداست كه در بسياري موارد، گناهكارترين فرد در اين ميان، خود فرد است؛ زيرا ممكن است فردي ديگر در وضعيت مشابه، هيچ گاه بدترين راه كه همان فرار از خانه است را انتخاب نكند. به هر حال خانواده ها بايد هوشيار باشند و مشغله و گرفتاري هاي زندگي، موجب غفلت آنان از رفتار فرزندانشان نشود و در تربيت فرزندان خود دقت لازم را داشته و با سهل انگاري فضاي مساعد را براي فرار دختران فراهم نكنند. دختران نوجوان نيز با مطالعه و مشاهده سرنوشت دختران فراري كه راهي جز تباهي را در پيش نگرفته اند، بايد خانه را امن ترين محل براي سكونت بدانند و با تصميمي اشتباه و از روي احساسات، جسم و روح خود را اسير دام هاي شيطاني نكنند . «گزارشگر: فاطمه صادقيان»