بوستان حجاب

مرحوم فيض از حضرت امام باقر (ع) حديثي نقل مي‌كند، راجع به اينكه: چرا آن حضرت، «زهرا» ناميده شده است؟ «لِمَ سميت الزهراء، زهراء؟» همان طور كه مي‌دانيم اسماء و القاب اولياي خدا از قبيل اسماء و القاب ماها نيست كه حاكي از كمال نباشد. اسمهاي ما براي شناخت و امتياز از يكديگر است، ممكن است كسي اسمش تقي باشد، در حالي كه اثري از تقوا در او نباشد.
اما اسامي بزرگان و اولياي خدا، هر يك اشاره به كمالي دارد. حضرت صديقه كبري (س)، اسمها و لقبهاي متعددي دارد و هر اسمي داراي معنايي و اشاره به كمالي از كمالات آن وجود مقدس است. فاطمه معناي خاصي دارد و زهرا معناي مخصوصي، عذراء، بتول، صديقه، مباركه، محدثه، حانيه و... كه هر كدام كمالي ازكمالات ايشان را نشان مي‌دهد. كلمه زهرا، يعني درخشنده، به خاطر درخشش خاصي كه داشته به اين نام ناميده شده است. از حضرت امام باقر عليه السلام پرسيدند: چرا زهرا؟ فرمود: خداوند او را از نور عظمت خودش خلق كرد و سپس به تناسبي اجازه اشراق و تجلي به او داد. همين كه از خود درخششي نشان داد، تمام آسمانها و زمين منور گشت و فرشتگان به سجده افتادند و گفتند: «يا الهنا و سيدنا ما هذا النور؟» اين چه نوري بود؟ خطاب آمد: «هذا نورٌ من نوري خلقتُه من عظمتي أسكنتُه في سمائي» اين نوري از نور من است و از عظمت خودم آفريده و در آسمانها جايش دادم؛ «و أخرجه من صلب نبيٍ من انبيائي و أفضله علي جميع الأنبياء» او را از صلب پيامبري از پيامبرانم به وجود مي‌آورم و بر همه انبياء تفضيلش (برتريش) مي‌دهم. «و أخرج من ذلك النور أئمه يقومون بأمري» و از اين نور، اماماني ظاهر مي‌سازم كه قيام به امر من بنمايند(2)، اينجا، ملائكه به اين كيفيت زهرا را شناختند.
حال حديث كساء را به نظر بياوريد كه خداوند افراد خاندان نبوت را با محوريت زهراء (س) معرفي مي‌كند. خدا در عالم بالا و در ميان فرشتگان به وجود أصحاب كساء مباهات مي‌كند كه من تمام عوالم را به پاس محبت اين پنج تن آفريده‌ام.
آن گاه سئوال مي‌كنند: «يا رب و مَن تحت الكساء» خدايا اينان چه كساني هستند؟ فرمود: «هُم فاطمه و أبوها و بعلها و بنوها» شما اگر بخواهيد افراد خانداني را بشناسيد، ابتدا شخص بزرگي از خاندان را كه براي شما شناخته شده است مركز قرار مي‌دهند، آن گاه افراد ديگر را با انتساب به او، به شما معرفي مي‌كنند و مي‌گويند اين، پدر و آن، پسر و ديگري، برادر اوست و همه به واسطه او شناخته مي‌شوند. اينجا هم خداوند متعال فاطمه (س) را مركز قرار داده و همه را از طريق انتساب به او معرفي كرده و فرموده است: اصحاب كساء، فاطمه و پدر فاطمه و همسر فاطمه و فرزندان فاطمه‌اند.
معلوم مي شود كه فرشتگان بر اثر خاطره‌اي، يك شناسايي قبلي نسبت به فاطمه(س) داشتند و آن خاطره، همان اشراق و جلوه‌اي از زهرا (س) در عالم بالا بود كه فرشتگان تحت تاثير شديد آن قرار گرفته و به سجده افتادند.
شنيده‌ايم كه رسول خدا مكرر مي فرمود: «فاطمه پاره تن من است، آزردن فاطمه، ايذاي من است و ايذاي من، ايذاي خداست» و سرنوشت ايذاء كنندگان خدا و رسول را هم قرآن با كمال صراحت مشخص كرده كه:
«إن الذين يوذون الله و رسوله لعنهم الله في الدنيا و الآخره و أعد لهم عذاباً مهينا؛ آزار دهندگان خدا و رسول، ملعون دنيا و آخرتند و عذاب خوار كننده‌اي در سر راه آنهاست»(احزاب/57)

پي‌نوشتها:
بحارالانوار، ج43، ص52
المحجه البيضاء، ج4، ص213