بوستان حجاب

حضرت خديجه سلام الله عليها يکي از چهار زن کامل دنيا، اولين و بهترين همسر رسول خدا صلي الله عليه وآله و سلم و مادر فاطمه زهرا (س) است.

در هنگام ازدواج با پيامبر (ص) عمر شريف آن حضرت25 سال و عمر حضرت خديجه 40 سال بود. ثروتش از همه قريش بيشتر بود و اهالي مکه با اموال او پيش از آنکه با پيامبر (ص) ازدواج کند تجارت مي کردند و خديجه پس از ازدواج با پيامبر هر چه داشت به وي بخشيد و اين ثروت هنگفت از پايه هاي
تشکيل دهنده دعوت اسلامي به شمار مي رود. سخن از اسلام خديجه، در واقع سخن از اسلام در روز نخستين است. همه امت اتفاق نظر دارند که خديجه اولين بانويي است که اسلام آورده است. در همان زماني که پيامبر گرامي از اذيت و آزار و دشواري ها رنج مي برد، آنجا کسي بود که از بار اندوه و غم هاي او مي کاست و موجب مي شد که غم ها و اندوه هاي خويش را به فراموشي سپارد. او تنها خديجه، همان زن با ايمان بود، همان زن گرانقدري که ياور و شريک محمد (ص) بود.

ايمان خديجه (س)، پيامبر (ص) را از يک آينده درخشان و با شکوه براي دعوت خبر مي داد و استواري عقيده اش دليلي بر آغاز پيروزي بود. اموال خديجه در واقع کليد شکست اين محاصره بود. او مواد مصرفي را چندين برابر قيمت واقعي اش از براي غذاي کساني که ميان امت بودند مي خريد تا اينکه سال هاي محاصره اقتصادي با سلامت و رهايي امت سپري شد و حيله قريش با شکست و ناکامي مواجه گرديد. رسول گرامي (ص) به خاطر صداقت و امانتي که از او نمايان شده بود به صادق و امين معروف بود و خداوند چنين مي خواست که خديجه داراي سيره اي باشد که بدان از همه زنان منحصر به فرد باشد، به همين جهت در دوره جاهليت به طاهره معروف بود و همين لقب براي شرف و افتخار او کافي است.

ابن عباس گفته است: رسول خدا (ص) بر روي زمين چهار خط کشيد و گفت آيا مي دانيد اين چيست؟ گفتند: خدا و رسولش داناترند. پس رسول خدا (ص) فرمود: بهترين زنان اهل بهشت چهار تن هستند؛ خديجه دختر خويلد، فاطمه دختر محمد (ص)، مريم دختر عمران و آسيه دختر مزاحم (زن فرعون).

مناقب خديجه (س) فراوان است و او از ميان زنان، کسي است که به مرحله کمال رسيده است. او خردمند و با جلال و متدين و پاکدامن و بزرگوار و از اهل بهشت بود. پيامبر (ص) او را ستايش مي کرد و بر ديگر زنان مؤمن برتري مي داد و او را بسيار بزرگ مي داشت تا جايي که عايشه مي گفت: به زني رشک نبردم آنچنان که به خديجه حسد ورزيدم زيرا که پيامبر (ص) بسيار زياد از او ياد مي کرد. و بدين گونه او در تاريخ حيات رسول اکرم (ص) زني عادي نبود. به سبب فداکاري شگفت انگيز اين بانوي پارسا، پيامبر (ص) او را بسيار بزرگ مي داشت. سه سال پيش از هجرت، در تلاطم وقايع و تندباد مصائبي که از سوي قريش و سايرين بر پيامبر (ص) وارد مي شد شعله اي فروزان، به خاموشي مي گراييد. رسول اکرم (ص) به سادگي نمي توانست اين خبر دلخراش را بپذيرد. او بدين ترتيب انساني را از کف مي نهاد که عالي ترين نمونه وفا و فداکاري و جامع ترين بيانگر راستي بود. آخرين سخن خديجه (س)، به هنگامي که بر بستر مرگ خفته بود، از درد و رنج هايي که در راه پيامبر (ص) ديده بود کم ارج تر نبود. لحظه اي که شبح مرگ بر چهره او سايه افکنده بود به پيامبر چنين گفت: «اي رسول خدا!... من در حق تو کوتاهي کردم و آنچه شايسته تو بود، انجام ندادم. از من در گذر و اگر اکنون، دل در طلب چيزي داشته باشم، خشنودي توست.»

کلمات بر لبان پاکش مي لغزد و آخرين نفس هايش را با خشوع و ايمان بر مي آورد. خدا خديجه را رحمت کند. آن نمونه بارز زن مسلمان که براي عقيده و رسالتش پيکار کرد.

وفات ايشان در ماه رمضان سال دهم بعثت و پس از سه روز بعد از وفات ابوطالب (ع) است. پيامبر (ص) او را در حجون دفن کرد و خود، او را در قبر گذاشت و سال وفات او عام الاحزان (سال اندوه ها) ناميده شده است. حضرت خديجه (س) به هنگام وفات 65 سال داشت.