بوستان حجاب

امروز روز مادر است. اين پاسداشت در اغلب كشورها و مذاهب مختلف برگزارمي شود و مردم براساس الگويي از يك زن موفق و يا بهتر است بگويم «ويژه» در آن مكتب يا ملت تولد او را به عنوان «روز زن» گرامي مي دارند. اگر اقبالتان مثل من بلند و مادرتان در قيد حيات و سروريش بالاي سرتان باشد كه اين روزها كنجكاو مي شويد و دلتان پر از شادي و شيطنت كه كشف كنيد مادرتان به چه چيزي علاقه مند است و يا نياز دارد تا با هديه آن او را حتي براي لحظه اي هم كه شده خوشحال ببينيد. وه كه چه زمان كوتاه ولي پر از لذتي است كه حس مي كني واقعا توانسته اي او را به وجد آوري و يا حتي دقيقه اي او را از افكار روزمره و اغلب تلخش دور كني و خنده را بر چهره مهربانش بياوري. اما اگر مادر رخت سفر بسته و تنهايتان گذاشته، اين روزها بر شما چه سخت مي گذرد حتي بغض فكر جاي شما بودن، دارد خفه ام مي كند و اشك از چشمانم جاري شده اينكه اين ايام چقدر تنهائيد و راستي كه جهاني نمي تواند جاي او را براي هيچ كسي پر كند. امروز فكر مي كردم اين سالروز وراي همه تلخي ها و شيريني هايش چه پيامي مي تواند براي من و تو داشته باشد؟ در سالهاي اخير گسترش امكانات مادي، معنوي، علمي و اجتماعي براي زن ايراني باعث شده تا اين قشر در زمينه تحصيلي حتي گوي رقابت را از مردان بربايد و خوشبختانه در عرصه اشتغال نيز از لحاظ كمي و كيفي به پيشرفتهاي قابل تحسيني دست يافته، در زمينه هاي قانوني با تصويب قوانين حمايت از خانواده، مادر و كودك و اضافه شدن ميزان تعهدات مردان در قبال همسر قدمهاي بلندي در پشتيباني از ما صورت گرفته. با اندكي تحقيق در قوانين ملل ديگر به اين گفته من اعتماد بيشتري خواهيد داشت و همه اين قوانين را عليرغم نق زدنهاي فراوان مديون مجلس و
قانون گذارانمان هستيم. عليرغم وجود همه نارساييها و خلأها كه اميدوارم زودتر به همه آنها خاتمه داده شود ما در هيچ زماني اين همه تحت حمايت قانون نبوده ايم. با توجه به همه زمينه هاي موجود سؤالي ذهنم را به خود مشغول داشته با همه اين تسهيلات چقدر ما شاديم؟ چقدر از همه اينها براي بالندگي استفاده كرده ايم؟ زندگيمان چقدر كيفيت دارد؟ چقدر نقش هاي خود را درست ايفا مي كنيم؟ راستي خودمانيم به خود چه نمره اي مي دهيم در نقش مادري، فرزندي، همسري، كارمندي به عنوان يك زن ايراني، يك بنده خدا، يك شهروند و... قبول دارم درس مي خوانيم، دانشگاه مي رويم؛ به كار مشغول مي شويم و با همه تمهيدات لازم بله را مي گوييم و ازدواج مي كنيم ولي آيا همه اينها كيفيت لازم را دارد يا نه؟ كميت هيچ رابطه منطقي با كيفيت دارد؟ درس خواندنمان از سر عشق نيست، پس كيفيت آن را تو داني و من، عاشق كارمان هم كه نيستيم (البته اغلبمان را مي گويم لطفا شما معترض نشو) و سعي مي كنيم از هر طرفش بزنيم و فقط در حد رفع تكليف روزها را سپري مي كنيم. در ازدواج چقدر از سر آگاهي و عشق و درك تن به زندگي مشترك مي دهيم؟ به راستي چقدر با شوهرمان همسري و رفاقت داريم، با بچه ها چطور؟ چقدر با آنها وقت با كيفيت مي گذرانيم؟ خروجي آنها چه بوده؟ ميزان آرامش، تعادل، شادي و امنيت فرزندان را سنجيده ايم يا دلمان را به نمره بيست آنان خوش كرده ايم آن هم به زور تحقير و تنبيه؟ تاثيرمان در جامعه چقدر است؟ همسايه هايمان در چه حالي هستند؟ چند وقت است به ديدار مادر و پدربزرگ نرفته ايم؟ سري به خيريه سر كوچه زده ايم؟ والدين مان چطورند؟ چه باري از دوششان برداشته ايم؟ و...
همه اينها به كنار رابطه مان با خودمان چطور است؟ ماه گذشته چند كتاب خوانده ايم؟ رابطه مان با ورزش منظم است؟ روابط اجتماعي مان؟ چقدر در لحظه حاليم؟ شبها به كارهايمان مي انديشيم؟ حس حضور داريم؟ شكر وجودي داريم؟ يا دائم غر مي زنيم و از زمين و زمان طلبكاريم؟ شوهر ال كرد و بل كرد. اين شوهره نمي ميره راحت شم. بچه ها هم بچه هاي قديم. پدر و مادرمو نگو كه چقدر بين بچه هاشون فرق مي ذارن! اينها جملاتي است كه هر روز در برخوردهاي فاميلي و دوستانه نقل و نبات روابطمان است. حوصله مهمان را نداريم حتي براي هفته آينده برنامه ريزي نمي كنيم. مطالعه كافي حتي در يك موضوع خاص نداريم ولي موقع اظهارنظر به عالم و آدم طرح و نظر مي دهيم كه اين را بكنند و آن را نكنند. سردرگم و كلافه هستيم چرا؟ آيا توانسته ايم با استفاده از امكانات رو به رشدمان در راه تعالي و تعادل و ايجاد آن در خانواده و جامعه بكوشيم و به آن برسيم؟ آيا با اين همه فضاهاي مثبت مي توانيم به عزت نفس و وحدت وجودي برسيم و آن را به ديگران هديه كنيم؟ يا منتظريم به عنوان جنس دوم آن را هم آقايان در اختيارمان قرار دهند؟ مي دانم اين نوشته ها اوقات همه مان را تلخ مي كند و شايد براي بعضي ها خوشايند نباشد ولي واقعيتي است كه وجود دارد و همه مان دعا كنيم تا سال به سال چهره آن را كم رنگ تر سازيم. ما در عمل بايد توانايي مان را در قياس با مردان به اثبات برسانيم همان گونه كه بسياري از هم جنسانمان در زمان جنگ، در دانشگاهها، مراكز درماني و علمي و... آن را ثابت كرده اند. يك ساعت فكر كنيم ما چقدر نسبت به مادرمان چند نسل گذشته پيشرفت داشته ايم و با كيفيت زندگي مي كنيم؟ اميدوارم مثل من به اين نتيجه نرسيده باشيد كه ما اكثر امكانات را هدر داده ايم و در كوچه پس كوچه فرصت ها گم شده ايم و حتي مقصد را فراموش كرده ايم.
روزمان مبارك