بوستان حجاب

نماز صبح مسجد النبی عظمت دیگری ایست و حس و حال دیگری دارد و شیرینی خاص خود را و وقتی نماز تمام شد این تویی و این بقیع غریب..........

پس از نماز بیرون می آیم و خود را با پای دل به سمت بین الحرمین(حرم رسول الله و ائمه بقیع) می کشانم، دلم در پیش و من هنوز در قفا، هنوز چهره شب بر آسمان خودنمایی می کند, هوا آنقدر معطر است که آنگار اسمان را یاس پوشانده است.

خواندن دعا به همراه کاروانیان و دل دادگان حضرت دوست به پایان رسید.

دل پیش از من مرا به پیش می خواند.دست به دل داده ام؛ اما پاهایم هنوز سنگین قدم بر می دارند به سمت بقیع .....

از خیابان اطراف بقیع می گذرم و در کنار نرده ها بقیع را نظاره می کنم و این جمله را مدام بر زبان میرانم

" با بقیع حرف می زنم با همه غم آشنا  

  یا علی به من بگو که قبر فاطمه کجاست"

اینجا بقیع است.حس خفه کننده ایی  بر گلویم نشسته, در درونم آتشی برپاست آتش غربت  غربت این سرزمین و هر دم که می گذرد این غربت غمناک نفس هایم را در درون خود ذوب می کند.

پرواز دست جمعی کبرتران بقیع را که می بینم به یکباره اوج غربت هم در من بیشتر می شود کبوترانی که پریشان به این سو و آن سو می روند انگار آنها هم به دنبال چیزی می گردند .

در این غربت؛ من هنوز پشت نرده های بقیع ایستاده ام در حالیکه دلم تا دور دستها رفته و قبر مظلوم کریم اهل بیت را به نظاره نشسته است.زبانم یارای سخن گفتن را ندارد اما دم این چشمان گرم که سکوت زبان را زلال اشک ها جبران می کنند. دلم دارد طواف می کند مگر اینجا مکه است؟مگر اینجا مدینه نیست؟ گوشش به ناله هایم توجهی ندارد انگار نه انگار که من هم هستم.

در اینجا هر کس حال عجیبی دارد خدایا اینجا مگر کجاست که این همه عظمت و غربت را در خود جای داده است؟

دل می خواند و چشم می گرید؛او با آه و این با اشک.اینجا غربت را در اوج خود حس می کنم. احساس می کنم دلم کسی را کم دارد. انگار دلم کسی را گم کرده است.