عاقل آن است كه انديشه كند پايان را ...

از اول كه جامه‌ي عفاف به زيبايي و كرامت آراسته است و سفيدي و شفافي عصمت را دارد، نبايد گذاشت چركابه‌‌‌ي گناه و معصيت بر آن بپاشد.

از اول بايد مواظب بود كه پاي بيگانه به مزرعه‌ي نجابت باز نشود و دست تجاوز به غنچه‌‌ها و بوته‌هاي نورس عصمت نرسد.

وگرنه ... پس از لگدمال شدن گل وجود، اشك و فغان و ندامت بي‌ثمر است و آب و آبروي رفته را برنمي‌گرداند.